به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، توی این ویدیو که انگار روح آدم رو جلا میده، شاهد یکی از درخشانترین لحظات تاریخ موسیقی ایران هستیم. استاد محمدرضا شجریان با آن وقار همیشگیاش، تصنیف خاطرهانگیز «دلشدگان» را اجرا میکند؛ اثری که شعرش از لطافت قلم فریدون مشیری جوشیده و آهنگسازیاش را حسین علیزاده با وسواس تمام انجام داده است. از همان ثانیههای اول که صدای کمانچه و تار بلند میشود و خسرو آواز ایران با آن تحریرهای بینقص و پراحساسش میخواند «ما دلشدگان خسرو خوبان پناهیم»، آدم ناخودآگاه پرت میشود به دنیای فیلم علی حاتمی. تمام اجزای این اجرا، از نگاههای استاد گرفته تا هماهنگی بینظیر گروه، دست به دست هم دادهاند تا یک اثر هنری خلق شود که حتی بعد از دههها، هنوز هم تازه است و شنیدنش اشک به چشم آدم میآورد.
اما اگر بخواهیم دقیقتر به این اجرا نگاه کنیم، چیزی که آن را از بقیهی آثار متمایز میکند، آن پیوند عمیق بین «کلام» و «صداست». شجریان اینجا فقط یک خواننده نیست؛ او انگار دارد درد و اشتیاق تمام دلشدگان تاریخ را فریاد میزند. انتخاب شعر مشیری توسط حاتمی و سپردنش به حنجرهی شجریان، یک مثلث طلایی ساخته که در این ویدیو به اوج خودش میرسد. برخلاف خیلی از اجراهای خشک و رسمی، اینجا یک نوع رهایی و غمِ پخته در صدای استاد هست که نشان میدهد او چقدر با معنای واژهها عجین شده است. این ویدیو صرفاً یک اجرای موسیقی نیست، بلکه سندی از دوران طلایی هنر ایران است که در آن، تکنیکِ فوقالعادهی آواز با احساسی خالص گره خورده و نتیجهاش شده اثری که هیچوقت قدیمی نمیشود و هر بار گوش دادنش، لایههای جدیدی از زیبایی را برای شنونده رو میکند.
