به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، رابعه اسکویی گرچه در تهران به دنیا آمده اما پدرش اهل گیلان و مادرش کرمانی است.او در یکی از گفتگوهایش در مورد اسم دوم خود در خانواده صحبت کرده و گفته اسم من بنا به خواسته مادربزرگم رابعه گذاشته شده اما چون سخت بود،در خانواده لاله صدایم می زدند.
اسکویی: برای من یک فیلمی فرستاده شد از بهاره جان افشاری اینو تا حالا نگفتم به بهاره حالا امیدوارم که اینجا ببینه داشتم میپرسیدم از بچه هایی که رفتن نمیدونم چه برنامهای بود بهاره مهمان برنامه بود داشتن در رابطه با جم ازش سوال میکردن رفتن بچه ها چه جوری است که خیلی دوست ندارم کار خوبی نیست و فلان این حرف حال من داشتم نگاه میکردم اسم منو گفتن گفتن که نظرت در مورد رابعه اسکویی که رفته چی باورت نمیشه اینجوری داشتن صحبت میکردن دوربین اینجا اینجوری برگشت توی دوربین عین دیتیلشو یادمه یه آه کشید انگار داره با من حرف میزنه تو چشمای من توی دوربین نگاه کرد و من اون نگاهو دیدم سکوت کرد چی بگه من بهاره رو خیلی دوست دارم ما دوست های خیلی خوبی هستیم یه نفس عمیقی آه کشید گفت رابعه جریانش فرق میکنه من مطمئنم دلیلی پشت رفتنش بوده من فقط گریه کردم دوستان خوبی دارم در این حرفه خدا رو شکر
رابعه اسکویی از کلاس گریم وارد عرصه تئاتر شد، او پس از مرگ مادرش برای رهایی از افسردگی به کلاس های گریم رفت و در همین کلاس ها از طریق دستیار حمید سمندریان برای تئاتر دعوت شد که بعد از تست اولین بار تجربه بازی در روی صحنه را به دست آورد.
رابعه اسکویی در سال 1375 با بازی در سریال صد سال به این سال ها به کارگردانی بیژن صمصامی جلوی دوربین رفت و سپس در سریال های ببخشید، دردسر بزرگ، مهربانی و...بازی کرد.
