از شقایق دهقان تا الناز شاکردوست هنرمندانی که به خواب مصنوعی رفتند! بشنوید از بازیگرانی که گوششان را به صدای مظلومیت دانش آموزان میناب بستند

به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، شب بود، نزدیک به یازده و اندی. دو پیرزن در کنار خیابان مصطفی خمینی، پایین‌تر از چهارراه پانزده خرداد ایستاده‌اند؛ یکی سرزنده‌تر است و به عصایش تکیه داده و دیگری روی صندلی تاشو نشسته است. اما هر دو یک وجه اشتراک دارند: پرچمی که در دست گرفته‌اند. شاید همین یک فریم تصویر، معنای حقیقی «بعثت» باشد؛ بعثتی که ابتدایی‌ترین برداشت از آن، عبور از وضع موجود و رسیدن به مرحله‌ای بالاتر است؛ یعنی یک پله بالا آمدن.حالا که مردم ایران دست در دست هم یک پله بالا آمده و به تعبیر «رهبر شهید» به بعثت رسیده‌اند، برخی از خواص نیز با این جریان همراه شده‌اند؛ اما برخی دیگر، سردرگم در برزخ مانده‌اند؛ برزخی که در آن نه نشانه‌ای از مردم هست و نه غیرِ مردم.در این 84 شب، هرکسی با هر هنری که داشت تلاش کرد تا از قطار انقلاب عقب نماند. نقاشان با طرح و قلم‌مو در میان مردم پای کار آمدند؛ هنرمندانی چون سیدعلی میرفتاح، سیدمحمدرضا میری، حسن روح‌الامین و دیگران. موسیقیدان‌ها با نت‌ها و آواهایشان سوار این قطار شدند؛ مانند مصطفی راغب، امیرحسین سمیعی، کارن همایونفر، پرواز همای، محسن چاووشی و... . بازیگران و کارگردانان نیز با بلیتی از جنس تئاتر و سینما همراه شدند؛ چهره‌هایی چون مرضیه برومند، بابک خواجه‌پاشا، محمدحسین مهدویان، ابراهیم حاتمی‌کیا، پردیس احمدیه، پرویز پرستویی و دیگران.اما در این میان، کسانی هم بودند که در مسیر رسیدن به ایستگاه، خود را گم کردند. آن‌ها در این 84 شب حتی تلاشی نکردند تا به خیابان‌ها بیایند و حرف مردم را بشنوند؛ کسانی که حتی در فضای مجازی نیز به چشم‌های منتظر کودکان میناب واکنشی نشان ندادند.

می‌توان لیست بلندبالایی از چهره‌های مشهوری را ردیف کرد (از افرادی که در دهه‌های پیش ما را می‌خنداندند تا بازیگرانی که دیگر به آن‌ها نقشی هم داده نمی‌شود) که در هنگام اتفاقات بزرگ، به بهانه‌های مختلف در کنار کشور و مردم خود نایستادند. همان‌طور که علی‌محمد مؤدب در برنامه تلویزیونی «جریان» اشاره کرد، از هنرمند به عنوان یک عضو از طبقه «خواص» جامعه، توقع و انتظاری بسیار بیشتر می‌رود؛ هرچند نباید از نظر دور داشت که چه حجم از القائات و فشارهای روانی باعث سکوت این افراد شده است.با این حال، هنرمندانی چون «پرواز همای» بدون ترس از ترورهای رسانه‌ای، موضع خود را صریحاً اعلام کرده‌اند. او با تکیه بر عدم هراس از واکنش‌های منفی می‌گوید: کسانی که امروز مورد حمله رسانه‌ای دشمن قرار می‌گیرند، در واقع همان‌هایی هستند که حرف حق را می‌زنند