به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، داریوش فرضیایی، معروف به عمو پورنگ، در برنامه ویدئویی «بفرمایید جام» با اجرای امیرحسین قیاسی، خاطرهای شیرین و طنزآمیز از مادر مرحومش، ننه نقلی، تعریف کرد که بار دیگر توجه مخاطبان را به رابطه صمیمی و پر از شوخی این مادر و پسر جلب کرد. او در پاسخ به سوال قیاسی درباره دلیل ازدواج نکردنش، از علاقه و پیگیریهای همیشگی مادرش برای سر و سامان گرفتن زندگی او گفت.
فرضیایی با روایت خاطرهای از روزهای بستری بودن مادرش در بیمارستان تعریف کرد: «پنج پرستار جلوی کانتر بودند و هر کدام را میدید میگفت داریوش، اونو بگیر! اونو بگیر! وقتی به آخرین نفر رسید گفت دارم میمیرم... اونو بگیر!» این بازیگر و مجری محبوب ادامه داد که نکته جالب ماجرا این بود که هر پنج پرستار متاهل بودند و وقتی یکی از آنها از مادرش پرسید چرا صدایش کرده، ننه نقلی با خنده گفت: «نه... تو شوهر داری!»
عمو پورنگ در پایان این خاطره با شوخی گفت که به مادرش گفته یا ازدواج نمیکند یا حالا که پنج گزینه معرفی کرده، هر پنج نفر را انتخاب میکند؛ اما مادرش با همان لحن همیشگی پاسخ داده: «نه نه نه! آدم باش، همون یه دونه رو بگیر!» این روایت شیرین، تصویری از محبت و دغدغه همیشگی مادر داریوش فرضیایی برای خوشبختی فرزندش را به نمایش گذاشت.
23 تیر 1405، یکی از تلخترین روزهای زندگی داریوش فرضیایی رقم خورد؛ روزی که پس از سالها عشق، فداکاری و مراقبت بیوقفه، مادرش، سید فاطمه گیلانپور، در 90 سالگی و پس از تحمل سالها بیماری، چشم از جهان فروبست.
برای بسیاری، داریوش فرضیایی همان «عمو پورنگ» محبوب است، اما پشت لبخندهای همیشگی او، پسری ایستاده بود که تمام سالهای جوانیاش را وقف مادرش کرد. مادری که برایش تنها یک عضو خانواده نبود؛ تمام دنیایش بود. او بارها نشان داد که آرامش و آسایش مادر را به هر چیز دیگری ترجیح میدهد؛ حتی گفته میشد برای دور نشدن از مادرش، از ازدواج با دختری که دوستش داشت نیز صرفنظر کرد، زیرا نمیخواست فاصلهای میان او و مادری که همه زندگیاش بود، ایجاد شود.
سالها کنار تخت بیماری مادر ماند، از او پرستاری کرد، دستش را رها نکرد و هر آنچه در توان داشت، برای لبخند و آرامش او گذاشت. عشقی که نه در حرف، بلکه در سالها صبوری، ازخودگذشتگی و حضور بیوقفه معنا پیدا کرد.
پس از سالها مراقبت و دلدادگی، این پسر عاشق، با بزرگترین داغ زندگیاش روبهرو شد. مادری که ستون زندگیاش بود، برای همیشه چشم بر این دنیا بست و غمی عمیق بر دل او نشست؛ غمی که هیچ واژهای توان توصیفش را ندارد.
میگویند مادر، اولین عشق هر انسان است؛ عشقی که هیچ جایگزینی ندارد. و حالا داریوش فرضیایی باید زندگی را بدون همان آغوش امنی ادامه دهد که سالها دلیل نفس کشیدنش بود. بیتردید خاطره این عشق بیپایان، برای همیشه در ذهن و قلب مخاطبانش نیز ماندگار خواهد ماند؛ عشقی که نشان داد گاهی بزرگترین قهرمانی، نه روی صحنه و مقابل دوربین، بلکه در بالین مادر معنا پیدا میکند.
روح تمام مادران آسمانی شاد... برای شادی روح ننه نقلی مهربون و تسلی دل عمو پورنگ عزیز، یه قلب مشکی (🖤) یا یه دعای قشنگ کامنت کنید. 👇
