به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، ساقی زینتی با بازگویی خاطرهای دردناک از واکنش خانوادهاش به نقشآفرینیهای خود گفت در اثری بازی کرده بود که شخصیت داستان پس از به دنیا آوردن پنج دختر، هنگام زایمان فرزند پسرش از دنیا میرود. وی روایت کرد: «در حالی که کنار مادرم نشسته بودم و با هم فیلم را نگاه میکردیم، با رسیدن به سکانس مرگ من، ناگهان حال مادرم دگرگون شد. آنقدر شدید و از عمق وجود گریه کرد که همانجا از هوش رفت. هرچقدر تکرار میکردم "مادر، من زنده هستم و همین بغل نشستهام"، پذیرش آن تصویرِ ساختگی برای احساسات مادرانهاش ممکن نبود و صحنه را کاملاً باور کرده بود».
او همچنین اشاره کرد که این تاثیرپذیری عمیق در دخترش نیز وجود دارد؛ تا جایی که او به دلیل وجود صحنههای خاکسپاری مادرش در سریال خاطرهانگیز «شهرزاد»، هنوز دلِ تماشای قسمتهای پایانی آن مجموعه را ندارد.
ساقی زینتی (متولد 1349 در رشت) با وجود داشتن مدرک کارشناسی ارشد در رشته ریاضی و مخالفتهای اولیه خانواده سنتی، از اوایل دهه هفتاد با ورود به تئاتر و رادیو مسیر بازیگری را پیش گرفت و با درخشش در نقش ماندگار «توران» در شاهکار تلویزیونی پس از باران (1379) به چهرهای شناختهشده در میان مخاطبان بدل شد؛ هنرمندی توانمند که با ایفای نقشهای باورپذیر و متفاوت در سریالهایی چون دنیای شیرین دریا، ستایش، شهرزاد و فیلمهای تحسینشدهای نظیر نفس و اشیاء از آنچه در آینه میبینید به شما نزدیکترند جایگاه خود را در سینما و تلویزیون تثبیت کرد.
به نظر شما توانایی بالای یک بازیگر در بازآفرینی دردهای واقعی تا چه اندازه میتواند مرز احساسی تماشاگران — بهویژه خانوادهها — را بشکند؟ آیا شما هم تا کنون سکانسی را دیدهاید که علیرغم آگاهی از نمایشی بودنش، شما را به شوک عاطفی فرو ببرد؟ دیدگاههای خود را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید.
