به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، ساعت حوالی 9 و 45 دقیقه شب بود. پیاده‌روهای ایرانشهر مثل همیشه شلوغ بود و سوز پاییزی هم حس می‌شد، اما ترافیک ماشین‌ها غیرعادی‌تر از شب‌های قبل بود. کمی که جلوتر رفتم، نرسیده به پل کریم‌خان، چشمم افتاد به پسری با گریم سنگین «جوکر». نیامده بود کسی را بترساند؛ درست وسط سواره‌رو، بی‌خیال بوق ممتد و کلافه‌کننده‌ی ماشین‌ها خشکش زده بود تا رفیقش با موبایل، بهترین زاویه نور را برای یک استوری ده‌ثانیه‌ای پیدا کند.
وقتی خودت کف خیابان باشی، فرق یک «آیین ریشه‌دار» با یک «ادای توخالی» را کاملاً حس می‌کنی. ما در همین خیابان‌های تهران، بارها شلوغی آیین‌های خودمان را دیده‌ایم؛ از جنب‌وجوش شب عید و چهارشنبه‌سوری و دورهمی‌های یلدا گرفته تا شب‌های محرم و اعیاد مذهبی. در تمام این مناسبت‌ها آدم‌ها به هم وصل‌اند.
چای و شیرینی دست‌به‌دست می‌شود، صدای خنده یا عزاداری در هم می‌آمیزد و یک روح جمعی در جریان است. همه برای یک هدف مشترک کنار هم ایستاده‌اند.
اما دیشب در ایرانشهر، همه‌چیز مصنوعی و جزیره‌ای بود. زامبی‌ها و خون‌آشام‌های وطنی اصلا کاری به کار هم نداشتند. نه با هم حرف می‌زدند، نه حتی به رهگذران نگاه می‌کردند. تنها نقطه اتصالشان به دنیای بیرون، لنز دوربین گوشی‌هایشان بود. انگار نیامده بودند که دور هم باشند؛ هرکس آمده بود تا فقط خودش «دیده شود».
پیرمردی که نزدیک من ایستاده بود، با دست به یکی از همین جمع‌های چندنفره که در حال تنظیم زاویه دوربین بودند اشاره کرد و حرف دل خیلی از رهگذران را زد: «این مسخره‌بازیا چیه؟ ما خودمون یلدا و عید داریم، خیابون هم شلوغ میشه ولی یه شوری توشه، همه با همیم. اینا فقط وایسادن جلوی گوشی ادا درمیارن!»
برای اینکه بفهمم پشت این نقاب‌ها واقعا چه خبر است، رفتم سراغ یکی از همین کاراکترهای ترسناک که داشت عکس‌هایش را چک می‌کرد. پرسیدم: «چرا اینجا؟ چرا با این گریم؟» حتی سرش را بلند نکرد؛ چشمش به صفحه گوشی بود که خیلی راحت گفت: « این مدل برنامه‌ها تو اینستاگرام خوب فالوئر می‌گیره. ویدیوش رو بذاری سریع وایرال میشه.»
ماجرای دیشب ایرانشهر، تقابل سنت و مدرنیته نبود. نمایشی بود از عده‌ای که آیین‌های زنده و جمعی خودمان را رها کرده‌اند تا با عاریه گرفتن یک فرهنگ وارداتی، وسط خیابان نقش بازیگران مجازی را بازی کنند. کارناوالی سطحی که صبح فردا، رنگ گریم‌هایش با کمی آب و صابون شسته می‌شود و هیچ ردی از اصالت در حافظه‌ی این خیابان جا نمی‌گذارد.
منبع:فارس
«فکر می‌کنید چرا برخی جوانان به جای شور و حال اصیل آیین‌های خودمان (مثل شب یلدا یا چهارشنبه‌سوری)، به سراغ تقلید از مناسبت‌های غربی می‌روند؟ جایگزین کردن یا ترکیب کردن این‌ها چه عواقبی دارد؟»
