به گزارش سرویس چندرسانهای ساعدنیوز، در ایران، سفره چیزی فراتر از میز غذاست؛ آیین است، پیوند است، هویت است. وقتی بشقاب چلو با زعفران ناب کنار خورشی آرامپز قرار میگیرد، در واقع قرنها فرهنگ، دادوستد، مهاجرت، کشاورزی و سلیقهی اقوام مختلف در کنار هم نشستهاند.
قورمهسبزی با سبزیهای معطرش، نماد صبر و حوصلهی ایرانی است؛ غذایی که باید آرام بجوشد تا جا بیفتد، درست مثل بسیاری از تجربههای تاریخی این سرزمین.
قیمه با لپه و لیموعمانی، حضوری پررنگ در آیینهای مذهبی و نذریها دارد و پیوند غذا با باورهای جمعی را نشان میدهد.
چلوکباب که شهرتی جهانی یافته، تصویر مهماننوازی ایرانی است؛ غذایی که اغلب برای مهمانِ عزیز تدارک دیده میشود.
و فسنجان با طعم ملس و پیچیدهاش، یادآور ذائقهای است که تضادها را به تعادل میرساند؛ شیرینی و ترشی در کنار هم، درست مانند فراز و فرودهای تاریخ ایران.
غذاهای ایرانی از دل جغرافیا میآیند؛ از شمال سرسبز با سیر و سبزیهای تازه، از جنوب گرم با ادویه و تندی، از غرب کوهستانی با آشها و خوراکهای مقوی، و از شرق با عطر زیره و زعفران. هر منطقه سفرهای دارد که لهجهی خودش را حفظ کرده، اما در عین حال بخشی از یک هویت مشترک است.
برنج ایرانی که با دقت قد میکشد و دانهدانه میایستد، فقط یک ماده غذایی نیست؛ نماد ظرافت و وسواس در کیفیت است. زعفران، این طلای سرخ، نشانهی ارزشگذاری بر عطر و رنگ در زندگی روزمره است. حتی نان سنگک داغ یا دوغ محلی، هر کدام بخشی از روایت خودکفایی و پیوند با خاکاند.
در نهایت، لیست غذاهای ایرانی اگر در «کتاب تاریخ» جا افتاده، به این دلیل است که هر قابلمه، یک داستان در خود دارد؛ داستان مادربزرگهایی که دستورها را شفاهی منتقل کردند، داستان بازارهایی که ادویهها را از جاده ابریشم آوردند، و داستان سفرههایی که در سختترین روزها هم پهن ماندند.
غذاهای ایرانی، تصویر خوراکیِ هویت ایرانیاند؛ رنگارنگ، عمیق، صبور و مهماننواز.
