به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، در نوامبر سال 2001، کلیف با دستگاه فلزیاب در مزارع سیبزمینی رینگلمیر در وودنزبورو مشغول جستجو بود. او روی تپهای مرتفع تمرکز کرده بود که امیدوار بود محل سکونت آنگلو-ساکسونها باشد. این حدس منطقی به نظر میرسید، چون او قبلاً در همان منطقه برخی اشیای قرونوسطایی اولیه را پیدا کرده بود.
در همین حال او به شیء فلزی عجیبی برخورد که ابتدا فکر کرد یک لامپ برنجی ویکتوریایی براق است. شیء به شدت آسیب دیده بود — احتمالاً ضربه محکمی از گاوآهن خورده بود و فرورفتگی بزرگی داشت. کلیف تصمیم گرفت آن را به خانه ببرد و دقیقتر بررسی کند.
پس از تمیز کردن شیء، کلیف کتابهای تاریخش را بیرون آورد و با تعجب دید که آنچه پیدا کرده دقیقاً شبیه «جام ریلاتون» است؛ ظرفی طلایی که در سال 1837 از یک تابوت سنگی زیر تپهای در بودمین مور کرنوال پیدا شده بود و (طبق روایتها) بعدها جرج پنجم از آن برای نگهداری دکمههای یقهاش در کاخ باکینگهام استفاده میکرد.
کلیف فوراً با کارشناسان محلی کنت، از جمله باستانشناس کیث پارفیت، تماس گرفت و جام را به عنوان گنج احتمالی به افسر ارتباط یافتههایش، مایکل لوئیس گزارش داد. کلیف ابتدا چند شیء دیگر را نشان داد و سپس جام را که در ظرف بستنی نگه داشته بود، بیرون آورد. مایکل از دیدن این ظرف طلای نفیس شگفتزده شد، بهویژه از کیفیت بالای ساخت آن. نظر همه سریع و یکسان بود: کلیف درست میگفت! او جام رینگلمیر را پیدا کرده بود؛ ظرفی طلایی و ظریف از عصر برنز که تنها نمونه مشابه شناختهشدهاش در انگلستان، خود جام ریلاتون است.
جام رینگلمیر به دوره 1950–1750 پیش از میلاد، یعنی اوایل عصر برنز تعلق دارد و تقریباً 4000 سال قدمت دارد. بدنه جام با ضربهکاری دقیق یک تکه طلای واحد ساخته شده است. این جام دارای دیوارههای چیندار مشخص و دستهای است که از یک نوار فلزی ساخته شده و با شیارهایی تزئین شده که با شیارهای بدنه هماهنگ است. لبه آن پهن و باز شده و بدنهاش به شکل مخروط به پایه گرد ختم میشود. به همین دلیل جام بدون تکیهگاه نمیتواند سرپا بایستد و این ویژگی نشان میدهد که احتمالاً کاربرد خاصی (شاید آیینی) داشته است.
طلای نازک جام حرارت را به خوبی منتقل میکند و این ویژگی ممکن است تجربه نوشیدن از آن را بسیار حسی و لذتبخش کرده باشد؛ چیزی که با فرضیه کاربرد آیینی آن همخوانی دارد. هرچند نمیدانیم داخل جام چه مایعی بوده، اما میتوان تصور کرد که این ظرف در میان جمع دستبهدست میشده و هر نفر به نوبت از آن مینوشیده است.
کلیف نه تنها شیئی با اهمیت ملی و حتی بینالمللی پیدا کرده بود، بلکه کل محوطه نیز به همان اندازه مهم بود. کیث پارفیت، باستانشناس محلی که کاوشهای مزرعه رینگلمیر را رهبری میکرد، گفت: «هرچند جام طلایی بهخودیخود کشفی شگفتانگیز بود، اما منجر به شناسایی یک چشمانداز آیینی پیش از تاریخ ناشناخته و همچنین یک گورستان آنگلو-ساکسون بسیار قدیمی شد که همه اینها این محوطه را به یکی از مهمترین سایتهای باستانشناسی کنت تبدیل کرده است».
اگر شما چنین گنجی پیدا میکردید، اولین کاری که انجام میدادید چه بود؟
ساعدنیوز در فضای مجازی
