به گزارش سرویس روانشناسی ساعدنیوز، واقعیت این است که خشمهای ناگهانی، یکشبه متولد نمیشوند. وقتی به رفتار این افراد دقیق میشوید، متوجه میشوید که عصبانیت آنها در واقع فریادِ کمکی است که سالها در گلو خفه شده بود. اینها همان آدمهایی هستند که بارها و بارها از نزدیکترین و عزیزترین افراد زندگیشان ضربه خوردهاند؛ کسانی که در تمام لحظات سخت، به جای شنیده شدن، سرکوب شدهاند. خشم امروز آنها، انتخاب خودشان نیست، بلکه سرریز شدن یک فنجان پر از درد است که دیگر جایی برای پنهان کردن زخمهایش ندارد.
دکتر انوشه با نگاهی عمیق به این لایههای روانی، این وضعیت را به یک «زخم قدیمی و عفونی» تشبیه میکند. پدیدهای که در روانشناسی از آن به عنوان فرسودگی عاطفی یاد میشود. روح این افراد مثل پوستی حساس و سوخته شده است که گاهی با کوچکترین تماس، با معمولیترین کلمه یا حتی یک بیتوجهی ساده از کوره در میرود. آنها پرخاشگر نیستند؛ آنها فقط خستهتر از آنند که بتوانند یک بار دیگر قوی بودن را بازی کنند.
اما زیباترین و در عین حال غمانگیزترین بخش داستان اینجاست: درست در پشت این طوفان سهمگین، روحی به شدت زلال، عاشق و مهربان قرار دارد. دلیل اینکه آنها بلافاصله بعد از عصبانیت دچار عذاب وجدان و پشیمانی عمیق میشوند، همین قلب بیکینه است. آدمهای سنگدل هرگز بعد از خشم فرو نمیریزند؛ این فقط مهربانها هستند که بندبند وجودشان از آسیب رساندن به دیگران به درد میآید. آنها به جای سرزنش، نیاز به درک شدن دارند.
این بار که کسی در برابرتان با خشم فریاد کشید، به جای تلافی، به زخمهای پنهانش فکر کنید؛ شما چطور؟ آیا در زندگیتان کسی هست که با همین خشمهای ناگهانی، مهربانیاش را پنهان کرده باشد؟ نامش را در بخش دیدگاه بنویسید یا این مطلب را برایش بفرستید تا بداند تنهاترین روح او را میفهمید.
ساعدنیوز در فضای مجازی
