به گزارش سرویس روانشناسی پایگاه خبری ساعدنیوز، همه ما حداقل یک بار در زندگی سنگینیِ غروبهای کشدارِ بعد از یک جدایی را حس کردهایم. آن لحظاتی که حافظه مانند یک فیلمبردار بیرحم، تمام لبخندها، حرفها و قدم زدنهای دونفره را روی پرده ذهن اکران میکند. اما چطور میتوان کسی را که روزی تمام دنیایمان بوده، فراموش کنیم؟ این همان پرسش عمیقی بود که المیرا شریفیمقدم در برنامه تلویزیونی «صبحانه ایرانی» مطرح کرد و پاسخ دکتر سعید عزیزی، زوایای تازهای از علم روانشناسی و مکانیزم بدن انسان را روشن ساخت.
دکتر سعید عزیزی با اشاره به اینکه بازخوانی و نبشقبر خاطرات بدترین کاری است که یک فرد آسیبدیده میتواند انجام دهد، پرده از یک معجزه خاموش در وجود انسان برداشت: «قدرت فراموشی». مغز انسان به گونهای شگفتانگیز طراحی شده که با هر خواب شبانه، بخشی از هیجانات و خاطرات پررنگ را به حافظه بلندمدت منتقل میکند تا فرد بتواند به زندگی عادی بازگردد. اگر این مکانیزم الهی وجود نداشت، انسانها زیر بار غمها و رنجهای عاطفی مجنون میشدند یا از پا درمیآمدند.
اما چرا برخی افراد سالها پس از یک شکست عشقی همچنان در رنج باقی میمانند؟ پاسخ در یک رفتار ناخودآگاه نهفته است: مرور مدام.
وقتی عکسهای قدیمی را تماشا میکنید، ویسهای ضبطشده را دوباره میشنوید یا به مکانهای مشترک سر میزنید، در واقع مانع عمل کردن سیستم طبیعی مغز میشوید. شما با این کار، آتش خاطرهای را که میرفت تا خاموش شود، دوباره شعلهور میسازید. به گفته این روانشناس، برای رهایی از بند یک عشق قدیمی، تنها راه این است که دست از بازخوانی روزانه خاطرات بردارید تا سیستم هوشمند مغز، کار خود را برای آرامش روان شما انجام دهد.
💬 شما چطور با خاطرات عشق گذشتهتان کنار آمدید؟ آیا تا به حال تجربه داشتهاید که مرور عکسها و یادگاریها حالتان را بدتر کند، یا توانستهاید با زمان دادن به خودتان آن را فراموش کنید؟ تجربیات و نظرات خود را در بخش کامنتها با ما و دیگر مخاطبان در میان بگذارید.
