به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، شارلاتان روایتگر داستان دو جوان هم خانه به نامهای حسن و بهروز می باشد که اوضاع مالی خوبی ندارند و بهروز با موتور در بیرون مسافرکشی می کند و حسن فیلم نامه نویس است که هنوز موفق به فروش فیلمنامه هایش نشده است بنابراین به یک شرکت تولید فیلم می رود و فیلمنامه اش را در آنجا شرح می دهد و ...
شارلاتان البته ادا و اصول کارگردانی ندارد، اما سادگی سبک فیلم چیزی نیست که به عنوان یک ارزش درباره اش صحبت کنیم. فیلمنامه صاحب قابلیت های خوبی است؛ این که کل داستان را از ذهن یک فیلمنامه نویس ببینیم و به همین دلیل قواعد معمول داستان پردازی و واقع نمایی را کنار بگذاریم و هر چی دل مان می خواهد بگوییم و بسازیم و بیننده را در این فضای عاری از بکن نکن های منطق و واقعیت غرق کنیم. اولینش هم که شارلاتان نیست. در تاریخ سینما، فیلم های این مدلی زیادی ساخته شده، که از نمونه های متاخر و البته پیچیده ترش همین «ماهی بزرگ» عزیز خودمان است. اما فیلمی که درباره تخیل است، چطور می شود هیچ تخیلی در آن به کار نرفته باشد؟ درست مثل مردی از ریو شاهکار فیلیپ دوبروکا، اینجا هم با ریتم تند حوادث و اتفاق های باورنکردنی و طنز آمیزی رو به رو هستیم که پشت سر هم می آیند و روی سر تماشاگر آوار می شوند. ولی ریتم تند «وقایع» است که تماشاگر را دنبال خودش می کشاند، نه ریتم تند «هیچی». و اینجا با هیچی طرفیم.حوادث فیلم فقط خلاصه شده در زمین خوردن های افراد و گرومبی صدا دادن. این که تارزان و سوپرمن و قهرمان وسترن را بیاوریم و اولین تمهیدی را که به سرمان زد، درباره شان اجرا کنیم، چه فایده ای دارد؟ (تنها شوخی نسبتاً خوب فیلم البته در بخش تارزان شدن آدم ها اتفاق می افتد. وقتی امین حیایی، مهران غفوریان و دوروبری هایش را به چند تا بومی سیاه لخت و عور تبدیل می کند.) حوادث قابل پیش بینی اند و تماشاگر همیشه چند قدم از فیلم جلو است. این است که فیلم مثلاً تخیلی و سریع شارلاتان، بیشتر از هر فیلم دیگری تماشاگر را خسته می کند. مشکل کارگردان در این فیلم و گفت وگوهای مطبوعاتی اش همین است. معیریان ایده ای را یاد می گیرد و فکر می کند همین کافی است. این که منطق فیلمنامه را بر اساس تخیلات یک نویسنده بنا کنیم، حالا اگر این تخیلات در حد زمین خوردن آدم ها و عوض شدن لباس شان باشد، خیلی مهم نیست. یا این که مثلاً موقع کار با چنین سوژه ای، روی «فیلم بودن» فیلم تاکید کنیم و خودآگاه باشیم. خب، این فقط یک ایده خام است و تا درست اجرا شدن و تاثیر گذاشتن خیلی فاصله دارد. اینجا حتی امین حیایی (که در فیلم های بد هم کارش را خوب انجام می دهد) فدای یک ایده خام دیگر شده؛ قرار است شبیه فردین حرف بزند تا ارجاع های برون متنی و سینمایی فیلم کامل شود. در حالی که جذابیت اصلی حیایی به عنوان یک هنرپیشه دلچسب، از شکل و شیوه حرف زدنش و نوع تاکیدش روی کلمات یک جمله می آید، و استفاده از این ایده خام، فقط کار را خراب تر کرده است. از طرف دیگر استانداردهای پایین سینمای ایران برای تولید این فیلم ها و نمایش چنین اتفاق هایی، یقه فیلم را گرفته. اما در این مورد هم باز با همان مشکل ایده خام روبه رو هستیم. اگر قرار است ایده ای را به کار ببریم، باید سرانجامش را بسنجیم و اگر شرایطش نیست آن را اجرا نکنیم. فیلمسازهای ما در تن دادن هر چه بیشتر به امکانات پایین تولید و بودجه لاغر با هم مسابقه گذاشته اند. البته در مورد شارلاتان، تهیه کننده ها فقط بودجه فیلم را تامین نکرده اند. حسین فرح بخش حالا در این یکی فیلم (که بنا بر عنوان بندی، نویسندگی فیلمنامه اش را هم بر عهده داشته) به سینمایی که خود مهم ترین و مشهورترین نماینده اش است، ارجاع می دهد و با خودش شوخی می کند. این هم که کسی با خودش شوخی کند، حاصل یک جور اعتماد به نفس و قدرت درونی و بیرونی است که فرح بخش بعد از ساخت این همه فیلم پرفروش آن را به دست آورده است. در شرایط عادی شارلاتان این قدر حرف زدن نداشت. اگر ادعاهای کارگردانش نبود، ولی معیریان جایی درباره فیلمش نوشته: «به عنوان کارگردان و تدوینگر فیلم، بد نیست به این نکته اشاره کنم که به خاطر مالتی ژانر بودن شارلاتان، هر ژانر از آن دکوپاژ و قواعد مونتاژی خاصی طلب می کند و به همین خاطر بود که کوشیدیم در لحظاتی با الهام از ژانر وسترن، به این نوع از دکوپاژ و به خصوص وسترن اسپاگتی بپردازیم.» و چند جمله بعد: «از آن جایی که فیلم شارلاتان، فیلمی است کاملا مالتی ژانر (تلفیقی از چند ژانر سینمایی) و به نوعی دارای خصایص یک فیلم پست مدرن نیز هست، موسیقی آن نیز به تبعیت از این ویژگی، ترکیبی است از موسیقی فیلم های معروف خارجی و حتی کارتون های معروف... این کاربرد موسیقایی و این شکل الهام پذیری از تم های موسیقی در سینمای ما تا به امروز بی سابقه است.»
آرش معیریان کارگردان و تدوینگر ایرانی متولد سال 1350 است. او که تحصیلاتش را در دانشگاه تهران به انجام رسانده پس از چند فیلم ناموفق توانست با تغییر مسیرش به سمت کمدی و ساخت فیلم طنز پرفروش کما، توانست به فروش خوبی دست پیدا کند و کمدی های بعدیش هم عموما پرفروش بوده اند.از دیگر فیلم های ساخته او میتوان به شانس، عشق، تصادف، ساعت شلوغی، شیر و عسل، چپ دست و شارلاتان اشاره کرد.
امین حیایی ،جواد رضویان ،شقایق فراهانی ،مهران غفوریان ،اصغر سمسارزاده ،ارژنگ امیرفضلی ،لیلا بوشهری ،انوشیروان نعیمی ،حسین شهاب منش ،سحر آربین ،حسین دوستدار ،میلاد سجادی ،شهرام جمشیدی ،حسین صفاریان ،مهدی آشوری
کارگردان: آرش معیریان
تهیه کننده:عبدالله علیخانی و حسین فرح بخش
نویسنده: حسین فرح بخش
فیلمبردار:مجتبی رحیمی
تدوینگر:آرش معیریان
موسیقی:فردین خلعتبری،مهدی غفوریان
ژانر :کمدی،خانوادگی
زبان : فارسی
امتیاز IMDb: امتیاز 5.3 از 10
