او معاشش از تهیه و فروش زغال تامین می شود. زغال هایی که همچون مرواریدهایی درخشان امید به زندگی دوباره را برایش به ارمغان می آورند.
بی بی مروارید هر روز می رود، چوب جمع می کند، پشته سنگینی از چوب ها را بر دوش می کشد، می آورد و آنها را آتش می زند. چوب ها که سوخت و زغال شد، خردشان می کند، بعد روی زغال ها آب می ریزد و می گذارد در آفتاب تا خشک شوند.
زغال ها دو روزه خشک می شوند و دوباره بی بی، پشته ای از همتش را می برد بازار، تا نان، آذوقه و معاشش را بسازد. و چه مهربان هستند این مرواریدهای سیاه. بی بی مروارید در خانه پسرش زندگی می کند، خانه ای که کمی پایین تر از زمین کشاورزی از بین رفته و خانه ویران شده اش است.
