به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، ضمایر اشاره در زبان ترکی استانبولی برای اشاره به اشیا به کار می رود نه برای افراد. در جدول زیر با این ضمایر آشنا می شویم:
ترجمه | مثال | معادل فارسی | ضمیر اشاره |
این یک کتاب است. | Bu bir kitap. | این | bu |
آن یک کتاب است. | Şu bir kitap. | آن (معادل دقیق در فارسی ندارد؛ چیزی بین این و آن است). | şu |
آن یک کتاب است. | O bir kitap. | آن | O |
اینها کتاب هستند. | Bunlar kitaplar. | اینها | bunlar |
آنها کتاب هستند. | Şunlar kitaplar. | آنها (معادل دقیق در فارسی ندارد؛ چیزی بین اینها و آنها است). | şunlar |
آنها کتاب هستند. | Onlar kitaplar. | آنها | onlar |
نکته 1: در حالت جمع، بین ضمیر اشاره و پسوند جمع حرف n میانجی آمده تا دو حرف صدادار پشت سر هم نیایند.
نکته 2: این ضمایر اشاره، هرگاه قبل از اسم بیایند، صفت اشاره محسوب می شوند.
Bu این
Bunlar این ها
Şu این
Şunlar این ها
o آن
onlar آن هم
نکته : در حالت جمع، بین ضمیر اشاره و پسوند جمع حرف n میانجی آمده تا دو حرف صدادار پشت سر هم قرار نگیرند.
bu و şu هردو به معنای ( این ) هستند . تفاوت بین این دو ضمیر به شرح زیر است :
bu = برای اشاره به چیزی که نزدیک ما است کاربرد دارد .
Şu = برای اشاره به چیزی که کمی دورتر از ما است کاربرد دارد . به عبارتی برای اشاره به حالتی بین این و آن به کار می رود و اکثرا معنای این می دهد.
سه عدد ضمیر اشاره وجود دارد(ضمایر اشاره مکان) که همیشه مفرد بوده و جمع ندارند.
Burası
این جا
Şurası
آنجا(نزدیک)
Orası
آنجا(دور)
Burası sınıf : این جا کلاس است.
Orası Okul : آن جا مدرسه است.
به سه کلمه پرسشی زیر توجه کنید .
کلمه پرسشی
کاربرد
ne ?
برای پرسیدن اشیا بکار می رود
Bu ne ?
Kim ?
برای پرسیدن انسان بکار می رود
Bu kim?
neresi ?
برای پرسیدن مکان بکار می رود
Orası neresi ?
