به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، فردا پانزدهم اسفند است؛ روزی که هر سال با تماشای دستان پربرکت رهبری گره میخورد که با عطوفت، نهالی را در آغوش خاک مینشاند. امسال اما، زمین در انتظار گامهای استوار اوست و آسمان، بهتزده به جای خالی مردی مینگرد که خود، درختی تناور در بوستان مقاومت بود. چقدر تلخ است که تقویم به روز درختکاری برسد و ما شاهد آن لبخند مقتدرانه و دستانی نباشیم که درس سبز زیستن و ریشه داشتن را به یک ملت میآموخت.
امسال خاک، تشنهی آن است که بار دیگر زیر گامهای سیدِ ما جان بگیرد، اما افسوس که باغبانِ پیرِ امت، خود به گلستان ابدی پر کشیده است. آن دستان مهربان که هر سال نمادی از امید و رویش را در دل زمین میکاشت، اکنون در جوار رحمت الهی آرام گرفته است. چقدر دشوار است تصور باغچهای که امسال بیآقا، یتیم شده و نهالهایی که چشمانتظار ماندهاند تا نوازش پدری را حس کنند که دیگر در میان ما نیست.
مولای ما، آقای ما، ای سید شهیدانِ راه حق؛ فردا هر نهالی که در خاک بنشیند، با اشک چشمانمان آبیاری خواهد شد. هر درختی که قد بکشد، یادآور قامتِ استوار تو در برابر طوفانهای سهمگین جهان خواهد بود. تو رفتی، اما ریشههایی که در جان این سرزمین کاشتی، هرگز خشک نخواهند شد. تو به ما آموختی که برای سبز ماندن، باید ایستادگی کرد و برای بارور شدن، باید از خود گذشت.
دشمنانِ سیهدلِ بشریت، آمریکا و اسرائیل، گمان کردند که با قطع کردن این سرو بلند، سایهی اقتدار تو را از سر ما کم میکنند؛ اما آنها نمیدانند که خون شهید، خود بذری است که در هزاران هزار قلبِ تپنده تکثیر میشود. دفتر کارت که با خون پاکت رنگین شد، مقتلِ عشق و محراب عبادتِ تو بود و مظلومیتِ خانوادهات، سندی دیگر بر توحشِ کسانی که از نام و سایهی تو نیز میهراسیدند.
داغ تو، داغی نیست که با مرور زمان سرد شود. ما در کنار هر نهالی که فردا به یاد تو میکاریم، عهدی خونین میبندیم. جهان بداند که این سوگ، مبدأ یک طوفان بزرگ است. ما تقاصِ قطرهقطره خونِ پاکِ تو، خانوادهات و همراهانت را از آمریکای جنایتکار و رژیم غاصب صهیونیستی خواهیم گرفت. انتقامِ سختِ ما، پایانِ شبِ ظلمانی آنها و طلوعِ خورشیدی خواهد بود که تو عمری برایش مجاهدت کردی.
