به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز ، در این ویدیوی تأثیرگذار، حامد عسکری بر روی صحنه، غزلی سراسر اندوه و حسرت را با لحنی بغضآلود برای حاضران دکلمه میکند. این شعر با طرح پرسشهایی استعاری درباره بیهودگی امکانات دنیا برای یک انسانِ از درون فروپاشیده آغاز میشود؛ جایی که شاعر میپرسد: «شانه برای زلف پریشان چه فایده / خانه برای بیسروسامان چه فایده؟».
تصویرسازیهای شاعرانه در این غزل با استفاده از عناصر طبیعت و تلمیح به داستانهای تاریخی، عمق ناامیدی و سوگ عاشقانه را به تصویر میکشد. عسکری در ادامه این شعرخوانی، قلبِ زخمخورده را به ساقههایی تشبیه میکند که در اثر رعد و برق سوختهاند و دیگر رنگینکمان و باران هم برایشان سودی ندارد؛ و سپس با اشاره به داستان یوسف پیامبر، از بیفایده بودن گریههای شبانه بر درِ دروازههای کنعان در زمانی که یوسف به عزیزیِ مصر رسیده و دلدادگانش را به خواب هم نمیبیند، گلایه میکند.
اوج این روایت جگرسوز در شاهبیت پایانی آن رقم میخورد؛ جایی که حامد عسکری با پیوند زدن اندوه شخصی به نوستالژیهای عمیق فرهنگی، قلب مخاطب را هدف قرار میدهد. او با بیانی پر از حسرت میخواند: «با یاد دوست غیر تلمبار بغض و آه / هی گوش دادن شجریان چه فایده؟» و به این ترتیب، تلاقی بینظیری از درد فراق و تأثیر موسیقی اصیل ایرانی بر زخمهای عاشقانه را در حافظه شنوندگان ثبت میکند.
شانه برای زلف پریشان چه فایده؟
خانه برای بی سرو سامان چه فایده؟
بر ساقه های سوخته از زخم رعد و برق
رنگین کمان چه فایده؟ ،باران چه فایده؟
بادی که از حوالی یوسف گذر نکرد
گیرم رسید بردر کنعان...چه فایده ؟
وقتی که چشمهای کسی می کشد تورا
چاقوی دسته نقره ی زنجان چه فایده؟
بایاد دوست غیر تلمبار بغض و آه....
با شنیدن این غزل غمانگیز از حامد عسکری، کدام بیت بیشتر از همه شما را منقلب کرد؟ برامون بنویسید.