به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، معاصر را خلق کرده است؛ اثری دلنشین که با نام‌هایی چون «ای یار من» یا «دلبرانه» شناخته می‌شود و تلفیقی هنرمندانه از غزلیات پرشور دیوان شمس (شماره‌های 1798 و 1805) به شمار می‌رود. این قطعه با عبور از مرزهای موسیقی سنتی و کلاسیک، رنگ‌وبویی نو به کلام عارفانه مولانا بخشیده و تجربه‌ای شنیداری عمیق و روحانی را برای مخاطبان به ارمغان می‌آورد.
در این اجرا، همایون شجریان با تسلط کامل بر لحن و حنجره، احساسِ نهفته در ابیات را با بیانی شورانگیز روایت می‌کند. درهم‌تنیدگی نوای پیانو و سازهای تنظیم‌شده توسط انوشیروان روحانی با طنین گرم و اوج‌های خیره‌کننده‌ی خواننده، فضایی پر از طراوت و دلدادگی ایجاد کرده که هوش را از سر هر دوستدار موسیقی اصیل ایرانی می‌رباید. این اثر فراتر از یک قطعه موسیقایی معمولی، بازخوانی مدرنی از عشق و عرفان است که دل هر شنونده‌ای را تسخیر می‌کند.
انتشار و بازنشر این اجرای فاخر در فضای مجازی همواره با استقبال بی‌نظیر هواداران روبه‌رو شده و بار دیگر نشان داده است که پیوند شعر کهن پارسی با ملودی‌های استادانه و صدای جادویی شجریان، کهنگی نمی‌شناسد. این اثر ارزشمند نه‌تنها ادای احترامی به گنجینه ادبیات ایران زمین است، بلکه گواهی بر پویایی و زنده بودن هنر اصیل در دل نسل‌های مختلف محسوب می‌شود.
دزدیده چون جان می‌روی اندر میانِ جانِ من
سروِ خرامانِ منی ای رونقِ بستانِ من
چون می‌روی بی‌من مرو ای جانِ جان بی‌تن مرو
وز چشم من بیرون مشو ای شعله‌یِ تابانِ من
هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم
چون دلبرانه بنگری در جانِ سرگردانِ من
تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم
ای دیدنِ تو دینِ من وی رویِ تو ایمانِ من
بی‌پا و سر کردی مرا بی‌خواب‌وخور کردی مرا
سرمست و خندان اندرآ ای یوسفِ کنعانِ من
از لطفِ تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم
ای هستِ تو پنهان‌شده در هستیِ پنهانِ من
گل جامه‌در از دست تو ای چشمِ نرگس مستِ تو
ای شاخ‌ها آبستِ تو ای باغِ بی‌پایانِ من
یک لحظه داغم می‌کشی یک دم به باغم می‌کشی
پیشِ چراغم می‌کشی تا وا شود چشمانِ من
ای جانِ پیش از جان‌ها وی کانِ پیش از کان‌ها
ای آنِ پیش از آن‌ها ای آنِ من ای آنِ من
منزلگهِ ما خاک نی گر تن بریزد باک نی
اندیشه‌ام افلاک نی ای وصلِ تو کیوانِ من
مر اهل کشتی را لحد در بحر باشد تا ابد
در آبِ حیوان مرگ کو ای بحرِ من عمانِ من
ای بویِ تو در آهِ من وی آهِ تو همراهِ من
بر بویِ شاهنشاهِ من شد رنگ‌وبو حیرانِ من
جانم چو ذره در هوا چون شد ز هر ثقلی جدا
بی‌تو چرا باشد چرا ای اصلِ چار ارکانِ من
ای شه صلاح‌الدینِ من ره‌دانِ من ره‌بینِ من
ای فارغ از تمکینِ من ای برتر از امکانِ من
