به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، هر بار که آوازش در فضا میپیچد، مرز میان زمین و آسمان رنگ میبازد و دل، بیاختیار به سوی آرامشی عمیق کشیده میشود. طنین گرم و مخملی صدای او، نه فقط موسیقی، که روایت نجابت، عشق و شکوهِ آواز ایرانی است؛ صدایی که هنوز پس از دههها، در جان شنونده نفس میکشد.
غلامحسین بنان (10 اردیبهشت 1290 – 8 اسفند 1364) از تأثیرگذارترین چهرههای موسیقی دستگاهی ایران بود؛ هنرمندی فرهیخته که از سال 1306 تا 1347 با حضوری درخشان، مسیر تازهای برای آواز ایرانی گشود. آشنایی او با نُت و موسیقی علمی، عضویت در شورای موسیقی رادیو، تدریس در هنرستان موسیقی تهران و نقش مؤثرش در بنیانگذاری انجمن موسیقی ایران، تنها بخشی از میراث ماندگار اوست.
اکنون شنیدن تصنیف دلنشین «نامههای گمشده» با صدای بنان، فرصتی دوباره است برای غرق شدن در دریای موسیقی اصیل ایرانی؛ جایی که واژهها در تحریرهای لطیف و بیان نجیبانه او جان میگیرند و هر مصرع، آرام و باشکوه، بر دل مینشیند. بنان شعر را نمیخوانْد؛ او آن را زندگی میکرد.
او که از نوادگان محمدشاه قاجار بود، وقار و اصالت خانوادگی را با ظرافت هنری درآمیخت و سبکی آفرید که هنوز هم معیار سنجش آواز کلاسیک ایرانی است. در صدای بنان، اندوه رنگی از وقار دارد و عشق، طعمی از نجابت؛ و شاید راز جاودانگی او نیز همین باشد.
چون چشمه اشک از دیده ریزم
از پیش چشمت می گریزم
گم کرده ام نامه های تورا
اسرار عشق و وفای تورا
گویی زدستم رفته برون
دامان یارم اکنون
خدا مگذار آبروی عزیزی
فتد در خطر
راز عشق وی از پرده افتد به در آخر
این نامه ها گوهری پربها بود
مظهر عشق ما بود …
خدا مگذار آبروی عزیزی
فتد در خطر
راز عشق وی از پرده افتد به در آخر
این نامه ها گوهری پربها بود
مظهر عشق ما بود …
ساعدنیوز در فضای مجازی
