گروه سرگرمی ساعدنیوز، غزل شماره 284 حافظ یکی از زیباترین و امیدوارکننده‌ترین سروده‌های لسان‌الغیب است که در آن، محور اصلی سخن بر پایه «امید به رحمت بی‌کران الهی»، «بزرگواری حق» و «توبه و بازگشت به سوی لطف او» بنا شده است. حافظ در این غزل با بیانی شیرین و دلنشین، ندای غیبیِ بخشش گناهان را به تصویر می‌کشد و انسان خسته از سنگینی گناه و اندوهِ تقصیر را به درگاهِ رحمت الهی دعوت می‌کند. او در این اثر، خردِ خشک و ظاهراندیشِ زاهدانِ ریاکار را ناکافی می‌داند و انسان را تشویق می‌کند تا برای صیقل دادن روح و جان، به زلالِ معرفت و محبتِ الهی (که در قالب میِ لعل و میخانه تجلی یافته) پناه ببرد.
هاتفی از گوشه میخانه دوش
گفت ببخشند گنه می بنوش
لطف الهی بکند کار خویش
مژده رحمت برساند سروش
این خرد خام به میخانه بر
تا می لعل آوردش خون به جوش
گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش
لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکته سربسته چه دانی خموش
گوش من و حلقه گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش
رندی حافظ نه گناهیست صعب
با کرم پادشه عیب پوش
داور دین شاه شجاع آن که کرد
روح قدس حلقه امرش به گوش
ای ملک العرش مرادش بده
و از خطر چشم بدش دار گوش
در بیت‌های آغازین، شاعر با نوایی مسرت‌بخش از هاتفی غیبی خبر می‌دهد که مژده‌ی بخشش گناه و نزول رحمت الهی را به گوشِ جانِ انسان می‌رساند؛ پیامی که به روشنی تأکید می‌کند کارِ اصلی به دستِ لطف بی‌منتهای خداست و ناامیدی بزرگ‌ترین خطا در این مسیر است. حافظ اگرچه به صراحت می‌گوید وصالِ حق با زورِ بازو و کوششِ صرف به دست نمی‌آید، اما در بیتِ چهارم بلافاصله به تعادلی ظریف اشاره می‌کند: با این حال، ای دل، تا جایی که در توان داری کوشش کن و از حرکت باز نایست، چرا که طلبِ صادقانه پیش‌شرطِ دریافتِ فیض است.
در ادامه، شاعر با بیانی فلسفی و عارفانه یادآور می‌شود که وسعتِ رحمتِ پروردگار بسیار فراتر از گناهانِ ماست و اسرارِ غیب و حکمتِ الهی برای عقلِ محدودِ بشری قابل درک نیست، پس بهتر است در برابر این رازِ سربسته خاموش بود و تسلیمِ عشق شد. بیت‌های پایانی غزل نیز با پیوند زدنِ بندگیِ عارفانه (گوش سپردن به حلقه گیسوی یار و خاکساری در آستانِ میفروش) به مدحِ «شاه شجاع» (داور دین) ختم می‌شود. حافظ در اینجا حاکمِ وقت را مدح کرده و از درگاهِ الهی خواستارِ حفظِ او از شرِ چشمِ بد و برآوردنِ مرادِ اوست، و رندیِ خود را در سایه‌ی کرمِ پادشاهِ عیب‌پوش، گناهی سنگین نمی‌شمارد؛ بلکه آن را راهی برای رسیدن به صفای دل و رهایی از قیدِ ریا می‌داند.
