.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
سهم تو از عشق، کسی است که میان هزاران آدم، باز هم تو را انتخاب کند؛ کسی که برای ماندنش مجبور نباشی بجنگی و برای دوست داشته شدن، خودت را تغییر بدهی. امیدوارم عشق، این بار شبیه خانه باشد، نه میدان جنگ.
روزی از خواب بیدار می‌شوی و می‌بینی دیگر آن آدمِ خسته‌ی روزهای گذشته نیستی. چیزهایی که زمانی قلبت را می‌شکستند، دیگر قدرتی بر تو ندارند. تو قرار نیست همیشه در پیله‌ی غمت بمانی؛ نوبت پرواز تو هم می‌رسد.
اگر این روزها احساس می‌کنی از همه عقب مانده‌ای، به درخت نگاه کن؛ هیچ درختی برای شکوفه دادن با دیگری مسابقه نمی‌دهد. تو هم فصل خودت را داری. ریشه بدوان، محکم بمان و به زمان خودت اعتماد کن؛ نوبت شکوفه‌های تو هم خواهد رسید.
آن آرزویی که نیمه‌شب‌ها در سکوت به آن فکر می‌کنی و از گفتنش به دیگران می‌ترسی، هنوز سزاوار یک فرصت است. نگذار ترس از نرسیدن، لذت قدم برداشتن را از تو بگیرد؛ چه کسی می‌داند چقدر به رؤیایت نزدیک شده‌ای؟
امیدوارم روزی کسی آن‌قدر با دلت مهربان باشد که دیگر از گفتن احساساتت نترسی؛ آن‌قدر امن که لازم نباشد برای جلب توجهش خودت را کوچک کنی. تو برای عشق التماس نمی‌خواهی؛ تو لایق عشقی هستی که با میل و اشتیاق به سوی تو بیاید.
شاید چیزی که این روزها بابت از دست دادنش غصه می‌خوری، آخرین فرصت تو نبوده باشد؛ شاید فقط دری بوده که قرار نبوده از آن عبور کنی. هنوز راه‌هایی وجود دارند که نرفته‌ای و آدم‌هایی که نشناخته‌ای. قصه‌ی تو با یک درِ بسته تمام نمی‌شود.
برای تو که روزهای سختی را پشت سر گذاشته‌ای: لازم نیست باقی عمرت را با خاطره‌ی روزهای تلخ بگذرانی. هنوز صبح‌هایی هستند که با خبرهای خوب آغاز می‌شوند، آدم‌هایی که دلت را گرم می‌کنند و لحظه‌هایی که ناگهان با خودت می‌گویی: «خدایا، چه خوب که تسلیم نشدم!»
به خودت فرصت بده؛ حتی اگر هنوز به جایی که می‌خواستی نرسیده‌ای. هیچ‌کس از یک جوانه انتظار ندارد یک‌شبه به درخت تبدیل شود. قدم‌های کوچکت را دست‌کم نگیر؛ شاید روزی همین شروع ساده، به یکی از زیباترین فصل‌های زندگی‌ات تبدیل شود.
اگر احساس می‌کنی هیچ‌کس تو را نمی‌بیند و تلاشت به چشم کسی نمی‌آید، این را به خاطر بسپار: برای روشن کردن تاریکی لازم نیست خورشید باشی. همین که با وجود تمام سختی‌ها هنوز مهربانی، هنوز امید داری و هنوز ادامه می‌دهی، خودش نور کمی نیست.
شاید مدت‌هاست منتظری کسی بیاید و به تو ثابت کند که ارزشمند هستی. اما این بار می‌خواهم چیزی یادت بیاورم: ارزش تو به ماندن یا رفتن هیچ‌کس وابسته نیست. حتی صدفی که در سکوت دریا پنهان مانده، می‌تواند گنجی در دل خود داشته باشد؛ تو هم چیزهای زیبایی در وجودت داری که هنوز کشفشان نکرده‌ای.
کدام نماد را انتخاب کردی؟ اسمت را در کامنت بنویس. ✨
