به گزارش سرویس دین و مذهب ساعدنیوز، دکتر قمشهای ذکر را نه یک هدف نهایی، بلکه ابزاری برای یادآوری میدانند. ایشان معتقدند آنکه در غفلت است و یاد پروردگار را در طوفان روزمرگیهای زندگی گم کرده، باید با تکرار عاشقانه و مکرر «یا الله»، آن حضور مقدس را در جان خویش دوباره زنده کند.
ایشان برای تبیین این حقیقت، به تمثیلِ عاشقی روی میآورند که در طلب دیدار معشوقی به نام «مریم» است:
جستوجوی عاشقانه: کسی که به راستی شیفته معشوق است، به ذکرِ نام او بسنده نمیکند؛ بلکه در پی دیدار، گام برمیدارد، زنگ میزند و تمام همت خود را برای یافتن او صرف میکند.
دلبستگی به لفظ: در مقابل، فردی که تنها نام را تکرار میکند، تنها مفتونِ زیباییِ واژگان است و این تکرار، حقیقت عاشقی نیست.
دکتر قمشهای تأکید میکنند که «عاشقِ خدا بودن» نیز چنین است. عاشقِ حقیقی کسی است که در «راه خدا» قدم میزند، نه کسی که تنها به زمزمه نام او اکتفا کرده است.
در نهایت، دکتر الهیقمشهای اینگونه جمعبندی میکنند که ذکر گفتن، در حقیقت فشردنِ دکمهی استارت برای حرکت است. ذکر باید به انسان یادآوری کند که او بنده پروردگار است و رسالت او، انجام کارهای نیک در این جهان است. هنگامی که این یادآوری صورت گرفت، فرد باید از مرحلهی «لفظ» عبور کرده و به مرحلهی «عمل و بندگی» وارد شود؛ چرا که تکرار بیهدفِ ذکر، بدون همراهی با حرکت در مسیر حق، راه به جایی نمیبرد.
دکتر حسین محی الدین الهی قمشه ای در 14 دی ماه 1318 در تهران به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی، متوسطه و دانشگاهی را به ترتیب در دبستان دانش، دبیرستان مروی و دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران به پایان برد و نیز تحصیلات حوزوی و سنتی را نزد پدر، استاد فقید مهدی الهی قمشه ای و استادان دیگر دنبال کرد. سپس به کار تدریس در دانشگاه تهران و سایر مراکز آموزش عالی در داخل و بعدها خارج کشور پرداخت و در کنار آن به تالیف و ترجمه در زمینه عرفان و ادبیات و زیبایی شناسی مشغول شد.
دوست من، تو در کجای این مسیر هستی؟ در تکرارِ کلمات، یا در جستجویِ حقیقت؟ اگر این کلام جانت را صیقل داد، آن را با کسانی که در جستجوی معنا هستند به اشتراک بگذار تا یادآورِ مسیر بندگی برای یکدیگر باشیم.
