به گزارش سرویس موفقیت ساعدنیوز، در این گفتگوی تکاندهنده، استعارهای مطرح شد که نگاه بسیاری از ما را به زندگی تغییر میدهد: یک باغبان را در نظر بگیرید که در دستش مرغوبترین و بهترین بذرهای دنیا را دارد. او با امیدواری این بذرها را میکارد، اما در چه زمینی؟ خاکی بیحاصل، خشک و سنگلاخ. واقعیت این است که حتی اگر شما صاحب بهترین بذر جهان هم باشید، در یک زمین نامناسب و مرده، نهایتاً چیزی بیشتر از یک بوته ضعیف و محدود برداشت نخواهید کرد. این زمین است که سقف پرواز و حد رشد بذر را تعیین میکند.
اینجاست که پای یک بحث عمیق روانشناختی و ژنتیکی به میان میآید. آیا منظور از «ژن خوب و بد» همان ویژگیهای بیولوژیکی است که از والدین به ارث میبریم، یا زمین و بستری که جامعه، خانواده و محیط برای ما فراهم میکنند؟ روانشناسان سالهاست بر سر این موضوع بحث میکنند؛ اما این ویدیو دست روی نقطهای تاریک میگذارد: گاهی اوقات پتانسیل درونی انسانها (بذر) فدای محیط نامناسبی (زمین) میشود که در آن رشد کردهاند. در واقع، استعاره ژن بد در اینجا، اشاره به بستر غیراصولی و ناامیدکنندهای دارد که اجازه تجلی به استعدادها را نمیدهد.
شما به پدیده ژن خوب و بد اعتقاد دارین؟ تجربه ای در این باره در زندگی خودتون داشتید؟
