به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز به نقل از خبرگزاری فارس، گزارشهای تحلیل بینالملل حاکی از آن است که برخلاف تصور سنتی، شریان حیاتی کشورهای عربی نه در چاههای نفت، بلکه در کارخانههای ساحلی شیرینسازی آب (Desalination) نهفته است. در اقلیمی که دمای آن به 50 درجه میرسد و نرخ تجدیدپذیری آبهای زیرزمینی تقریباً صفر است، هرگونه ضربه به این تأسیسات یک «بحران اقتصادی» ساده نیست، بلکه یک «بنبست تمدنی» آنی محسوب میشود.
آمار تکاندهنده وابستگی به شیرینسازی
بر اساس دادههای هیدرولوژیک (FAO) و (GCC-Stat)، کشورهای منطقه به شدت به تکنولوژی وابسته هستند:
کویت و قطر: بیش از 90 تا 95 درصد آب شرب شهری خود را از دریا تأمین میکنند.
عربستان سعودی: 80 درصد ذخایر آب زیرزمینی غیرقابل بازگشت خود را در 4 دهه اخیر تخلیه کرده و اکنون 70 درصد آب شربش به کارخانهها گره خورده است. این وابستگی 100 میلیارد دلاری، «اهداف ثابتی» را در سواحل ایجاد کرده که از منظر نظامی، «مرکز ثقل» دشمن در دکترین جنگی محسوب میشوند.
عدم توازن هزینهای؛ پهپاد ارزان در برابر پدافند گران
در دکترین نظامی جدید، حمله به آبشیرینکنها یک «ضربه نهایی» است. در حالی که کشورهای عربی میلیاردها دلار صرف پدافندهای پاتریوت و تاد کردهاند، یک پهپاد انتحاری با هزینهای کمتر از 20 هزار دلار میتواند بخشهای حیاتی مانند «غشاهای اسمز معکوس» را نابود کند. به دلیل لایسنسهای پیچیده و سهامداری صهیونیستها در این شرکتهای تکنولوژی، بازسازی این قطعات ماهها زمان میبرد؛ در حالی که مخازن استراتژیک این کشورها تنها برای چند روز پاسخگو هستند.
72 ساعت تا فروپاشی نظم اجتماعی
تحلیلهای مؤسسه بینالمللی مطالعات استراتژیک (IISS) نشان میدهد که قطع آب در شهرهایی مثل دبی یا کویت، شوکی بسیار سریعتر از قطع غذا وارد میکند. این بازه زمانی 3 تا 5 روزه، کوتاهتر از آن است که متحدانی مانند آمریکا بتوانند لجستیک جبرانی ایجاد کنند. در واقع، پیش از رسیدن اولین کشتی امدادی، پایتختهای مدرن به محیطهای غیرقابل سکونت تبدیل خواهند شد.
برتری هیدرولیک ایران؛ سلاحی برتر از بمب اتم
ایران به دلیل عمق استراتژیک و دسترسی به منابع داخلی، در موقعیت برتری قرار دارد. این گزارش تاکید میکند که عدم حمله ایران به این تأسیسات در گذشته، یک تصمیم تاکتیکی برای حفظ سطح تنش بوده است. اما اکنون این پیام مخابره شده که «شریان بقای اعراب» در دست توان پهپادی ایران است. این واقعیت، آزادی عمل این کشورها را برای همراهی با ائتلافهای ضدایرانی به شدت محدود میکند؛ چرا که پاسخ ایران میتواند «تمدنزدا» باشد و کل ساختار سیاسی-اجتماعی رقیب را بدون نیاز به عبور از مرزهای زمینی متلاشی کند.
