به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، به نقل از روزنامه قدس، مقامات پاکستان و سپس تیم قطری در تهران در روزهای گذشته رایزنیهای فشردهای انجام دادهاند و بهگفته این گزارش، نتیجه این تلاشها در لحظه آخر به شکل یک تفاهم کلی برای کاهش تنش میان ایران و آمریکا ظاهر شده است. با این حال آنچه فعلاً مطرح است نه یک توافق نهایی، بلکه صرفاً یک یادداشت تفاهم موقت است که بیشتر بر توقف تنش و مدیریت بحران متمرکز است و هنوز فاصله زیادی تا یک توافق پایدار دارد.
مهمترین ابهامها به پرونده هستهای، سرنوشت داراییهای بلوکهشده ایران، وضعیت تحریمهای نفتی و شیوه مدیریت تردد در تنگه هرمز برمیگردد. در حالی که برخی رسانههای غربی از امتیازاتی برای واشنگتن سخن میگویند، منابع ایرانی بر این نکته تأکید دارند که تهران هنوز هیچ تعهدی برای واگذاری ذخایر هستهای یا تعطیلی تأسیسات نداده و کنترل تنگه هرمز را نیز موضوعی حاکمیتی میداند. به این ترتیب، توافق احتمالی فعلی بیش از آنکه پایان مناقشه باشد، یک مکث 60روزه برای آزمودن اراده طرفین تلقی میشود.
آنچه امروز در قاب دیپلماسی ایران و آمریکا دیده میشود، بیش از هر چیز یک «توافقِ آزمون» است، نه یک مصالحه نهایی.آمریکا بهویژه در دوره ترامپ، بهدنبال آن است که هر گشایش دیپلماتیک را بهعنوان پیروزی سیاسی داخلی و منطقهای ثبت کند؛ در مقابل، ایران نیز میکوشد بدون عبور از خطوط قرمز راهبردی خود، از فشارهای اقتصادی و امنیتی بکاهد. همین دوگانه باعث میشود هر تفاهمی، اگر فاقد ضمانت اجرا، زمانبندی روشن و تعهدات متقابلِ قابلراستیآزمایی باشد، بهسرعت به میدان جدیدی از جنگ تبدیل شود. از این منظر، مسئله اصلی نه امضای یک متن، بلکه توانایی دو طرف برای پایبندی به متن است؛ و دقیقاً همینجاست که سرنوشت این روند دیپلماتیک تعیین خواهد شد.