به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، بامداد پنجشنبه، به دنبال انتشار گزارشهای محلی مبنی بر فعالیت سامانههای پدافند هوایی و وقوع چند انفجار در شهر بندرعباس، ارتش ایالات متحده رسماً مسئولیت این اقدام نظامی در جنوب ایران را پذیرفت. به گزارش خبرگزاری رویترز، مقامات آمریکایی اعلام کردند که این حملات هوایی با هدف سرنگونی پهپادها و انهدام یک سایت نظامی انجام شده است. واشنگتن ادعا میکند که این تجهیزات، تهدیدی مستقیم و فوری برای نیروهای آمریکایی و امنیت تردد کشتیهای تجاری در گذرگاه استراتژیک تنگه هرمز به شمار میرفتند و این حمله ماهیتی کاملاً پیشدستانه و دفاعی داشته است.
همزمان با این تحولات، رسانههای آمریکایی به نقل از منابع مطلع تاکید کردهاند که ایالات متحده برای حفاظت از منافع منطقهای خود قاطعانه عمل خواهد کرد و این درگیریها تاثیری بر روند آتشبسهای جاری نخواهد گذاشت. در همین راستا، دادههای ترافیک هوایی در وبگاه «فلایترادار24» نشاندهنده افزایش شدید تحرکات نظامی در منطقه است؛ به طوری که هماکنون ناوگانی از جنگندهها، هواپیماهای سوخترسان و سیستمهای هشدار زودهنگام (آواکس) نیروی هوایی آمریکا، با فرستندههای خاموش در حال گشتزنی و انجام عملیات بر فراز آبهای خلیج فارس هستند.
اقدام نظامی اخیر ایالات متحده در جنوب ایران را نمیتوان صرفاً یک درگیری تاکتیکی و محدود ارزیابی کرد؛ بلکه این رویداد حامل پیامهای ژئوپلیتیک روشنی در یکی از حساسترین شاهراههای انرژی جهان است. واشنگتن با اجرای این عملیات در عمق استراتژیک مجاور تنگه هرمز و بهکارگیری کلیدواژه «دفاع مشروع و پیشدستانه»، در تلاش است تا خطوط قرمز جدیدی را در زمینه امنیت ناوبری تجاری ترسیم کند. پذیرش سریع و رسمی این حمله، نشاندهنده تغییر ملموس در سطح اصطکاک میان دو کشور است؛ جایی که آمریکا قصد دارد به متحدان منطقهای خود اطمینان دهد که در پاسداری از هژمونی دریایی خود و تضمین جریان آزاد انرژی در خلیج فارس، از رویارویی مستقیم ابایی ندارد.
با این حال، تاکید معنادار مقامات آمریکایی بر عدم تاثیر این حمله بر روند «آتشبس»، پرده از یک استراتژی پیچیده و لبهمرزی برمیدارد: حفظ بالاترین سطح از اهرم فشار نظامی، همزمان با تلاش برای جلوگیری از لغزش منطقه به سوی یک جنگ تمامعیار. پرواز هواپیماهای پشتیبانی و آواکس با رادارهای خاموش در خلیج فارس، نشان از سطح بالای آمادهباش و نگرانی شدید آمریکا از واکنش متقابل و غافلگیرکننده تهران دارد. در این شطرنج پرالتهاب، استراتژی «مدیریت تنش» روی لبه تیغ حرکت میکند و هرگونه خطای محاسباتی از سوی طرفین میتواند به یک زنجیره غیرقابل کنترل از واکنشهای نظامی منجر شود.