به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، آمریکا در جنگ، نهفقط به اهداف کلان، بلکه به دستاوردهای خرد هم نرسید. درنتیجه به سراغ طرح همیشگی خود، یعنی فشار اقتصادی رفت. محاصره دریای نیز در همین پازل است. البته در مدتزمان 100 روزه محاصره، ایران راهکارهایی را برای کم اثر کردن آن به کار بست و موفقیتهای قابلتوجهی داشت. اما موضوع این است که چنین اقدام خصمانهای، باید برداشته شود.
روز گذشته خبرگزاری بریتانیایی رویترز به نقل از یک مقام ارشد ایرانی نوشت: «اگر ایالاتمتحده نتواند ظرف چند هفته بهطور کامل توافق موقت صلح را اجرا کند، ایران تنشها را در تنگه هرمز و فراتر از آن تشدید خواهد کرد و حملهای را آغاز خواهد نمود.»
به گزارش رویترز، این مقام افزود: «اگر ایالاتمتحده به این مهلت پایبند نباشد و دیپلماسی شکست بخورد، تهران یک حمله نظامی "بهموقع و دقیق" برای شکستن محاصره دریایی ایالاتمتحده علیه جمهوری اسلامی انجام خواهد داد.»
این مقام ایرانی گفت که تهران در حال تغییر سیاست خود «از دفاع به حمله» است، زیرا اعتماد به مزایای دیپلماسی با واشنگتن از دست رفته است.
مشاور قالیباف: ادامه وضع موجود، حمله پیشدستانه ایران را در پی دارد
مهدی محمدی، مشاور راهبردی قالیباف در 24 مرداد، با انتشار یک فایل صوتی توضیح داد: «جنبه چهارم راهبرد جدید ایران، تهاجمیتر شدن است. قرار نیست که طرف مقابل به محاصره دریایی ادامه دهد و ما همینطور بایستیم و نگاه کنیم.»
او در این باره تاکید کرد: «اگر طرف مقابل شروط ایران را نپذیرد، این ایران است که دست به تهاجم و عملیات پیشدستانه خواهد زد. استنباط من این است که بنا نیست ایران به وضع فعلی ادامه دهد. اگر طرف مقابل بخواهد به وضع فعلی ادامه دهد، این ایران است که دست به تهاجم خواهد زد.»
دنی سیترینوویچ، افسر سابق اطلاعات ارتش اسرائیل در روزنامه صهیونیستی اسرائیل هیوم نوشت: «حرکت تهران به سمت رویکرد تهاجمی، نشاندهنده تغییر در تفکر ایرانیهاست: هرچه فشار اقتصادی بیشتر باشد، انگیزه برای شروع یک درگیری جدید، قویتر است.»
او در این مقاله اشاره میکند که ایران وضع فعلی را برای همیشه تحمل نخواهد کرد و اگر محاصره دریایی ادامه یابد، ایران از «اهرمهای فشارقوی و تنش» استفاده خواهد کرد.
تجربه تحریمهای چند دههای نشان میدهد که حل فشار اقتصادی آمریکا علیه، از راه تعهدات رئیسجمهور این کشور کارساز نیست. محاصره دریای بهعنوان بخشی از این پازل، باید از طریق یک اهرم فشار حل شود. این اهرم میتواند اقتصادی، مانند تنگه هرمز، نظامی، مانند حمله مجدد یا سیاسی، مانند فشار برای اجرای تفاهم، باشد.
رئیس مجلس امروز تاکید کرد: «تا زمانی که تعهدات آمریکا در تفاهمنامه از جمله: رفع محاصره، آزادی اموال بلوکه شده، رفع تحریم نفت، پایان تهدید و عملیات نظامی در همه جبههها و دیگر شروطی که در تفاهمنامه آمریکا به آنها متعهد شده است، اجرایی نشود، تنگه باز نخواهد شد.»
آیا اقدام نظامی پیشدستانه (مانند تغییر موازنه در تنگه هرمز) راهگشاست، یا تکیه بر اهرمهای فشار دیپلماتیک و اقتصادی؟
