به گزارش سرویس سبک زندگی ساعدنیوز، مهارتهای اجتماعی، ذاتی نیستند؛ بلکه درست مثل ریاضی و دیکته، باید به کودک آموزش داده شوند. بر اساس تحقیقات «انجمن روانشناسی کودک آمریکا» (APA)، انزوای طولانیمدت در مدرسه نه تنها باعث افت شدید تحصیلی میشود، بلکه خطر بروز افسردگی و اضطراب اجتماعی را در نوجوانی تا 3 برابر افزایش میدهد.
دلیل اصلی تنهایی بسیاری از بچهها این نیست که دوستداشتنی نیستند، بلکه آنها صرفاً «فیلمنامه» یا همان جملات مناسب برای شروع یک ارتباط را بلد نیستند. مغز کودک درونگرا در مواجهه با گروهی از بچهها که در حال بازیاند، قفل میشود. در پنجمین روز از پرونده ویژه مادران، به سراغ 4 راهکار علمی و کاربردی رفتهایم تا مشکل تنهایی در زنگ تفریح را با تکنیکهای روانشناسی حل کنیم.
کودکان برای ورود به یک جمع، نیاز به جملات آماده دارند. گفتنِ «برو باهاشون دوست شو» هیچ کمکی نمیکند. به او یک «فیلمنامه» (Script) بدهید. به او یاد بدهید به جای اینکه بپرسد «میتونم با شما بازی کنم؟» (که ممکن است جواب نه بشنود)، از جملات بازتر استفاده کند. مثلاً: «چه بازی جالبی! چطور باید بازیش کنم؟» یا به بغلدستیاش بگوید: «جامدادیات چقدر قشنگه، از کجا خریدی؟» داشتن این جملاتِ آماده در ذهن، استرس شروع مکالمه را به شدت کاهش میدهد.
مغز با تمرین عملی، بر ترس غلبه میکند. در خانه، نقش همکلاسیهای او را بازی کنید. به فرزندتان بگویید: «فکر کن من مبینا هستم و دارم با دوستم طناببازی میکنم. حالا تو بیا جلو و سر صحبت رو باز کن.» در حین این بازی خندهدار و صمیمی، به او یاد بدهید که تماس چشمی داشته باشد و لبخند بزند. وقتی این صحنه بارها در محیط امنِ خانه تمرین شود، اجرای آن در حیاط مدرسه برای کودک بسیار راحتتر خواهد بود.
از کودکی که منزوی است نخواهید ناگهان به ستاره کلاس تبدیل شود و با 10 نفر بازی کند. از قانون مورچهای استفاده کنید. برای او هدفهای بسیار کوچک و دستیافتنی تعیین کنید. مثلاً بگویید: «ماموریت امروز تو این است که فقط به یک نفر در کلاس لبخند بزنی و بگویی صبح بخیر» یا «امروز فقط اسم بغلدستیات را بپرس.» همین پیروزیهای کوچک، دوپامین (هورمون پاداش) را در مغز ترشح کرده و اعتماد به نفس او را برای قدمهای بعدی میسازد.
گاهی اوقات یک وسیله کوچک میتواند بهانه فوقالعادهای برای شروع دوستی باشد. یک پاککن با شکل عجیب، یک بسته کارتِ بازی مجاز، یک کتاب داستان مصور جذاب، یا حتی یک خوراکی متفاوت در ظرف چاشت، میتواند توجه بچههای دیگر را جلب کند. وقتی همکلاسیها بپرسند «این چیه؟»، کودک شما در موضع قدرت قرار میگیرد و مکالمه به صورت طبیعی و بدون استرس آغاز میشود.
فرزند شما از نظر اجتماعی چه تیپ شخصیتی دارد؟ آیا به راحتی دوست پیدا میکند یا در جمعهای جدید خجالتی است؟ وقتی برای اولین بار گفت در مدرسه تنها مانده، شما چه واکنشی نشان دادید؟ تجربیات، دغدغهها و تکنیکهای خاص خود را در بخش نظرات همین خبر با ما به اشتراک بگذارید تا دیگر مادران هم از تجربیات شما استفاده کنند!
