به گزارش سرویس جامعه پایگاه خبری ساعدنیوز، گاهی وقتها، فقط کافی است گوشهی چشمت به یک سکهی قدیمی بیفتد، یا عطرِ همان خوراکیهای سادهی دوران کودکی به مشامت برسد تا انگار تمامِ زمان برای چند لحظه متوقف شود...
ما در دنیایی بزرگ شدیم که خوشبختی، ابعادِ بزرگی نداشت. خوشبختی، همین اسکناسهای کوچک بود که با افتخار در مشت میگرفتیم تا سهممان را از زندگی بخریم. ما بستنیهای یخیمان را با تمام وجود میخوردیم، نه فقط برای طعمشان، که برای لذتِ شیرینِ آن لحظههایی که هیچچیز، جز بازی و خنده، دغدغهی دنیای کوچکمان نبود.
آن روزها، سکهها در دستهایمان بویِ سادگی میدادند و هر خرید، یک ماجراجوییِ بزرگ بود. گذشتِ زمان، خیلی چیزها را تغییر داده؛ پولها بیارزش شدهاند و آن کوچه پسکوچهها دیگر صدایِ خندههای کودکانه ما را نمیشنوند... اما این تصاویر؟ اینها فقط عکس و فیلم نیستند؛ اینها بخشی از قلبِ ما هستند که در کالبدِ «نوستالژیِ امروز» زنده ماندهاند.
ما بزرگ شدیم، اما آن کودکِ درون، هنوز در پسِ کوچههای خاطرات، با همان یک سکه، به دنبالِ بستنیِ خوشطعمِ کودکی میگردد. یادِ آن روزها، بخیر، که چقدر سادگی، به دل مینشست.
اگر همین الان یه ماشین زمان داشتی و میتونستی برگردی به اون دوران، اولین چیزی که با این پولها میخریدی چی بود؟ بنویس تا با هم یادی کنیم از روزهای خوش قدیمی.
