به گزارش سرویس مذهبی پایگاه خبری ساعدنیوز، گاهی در میان دغدغهها و محاسبات روزمره، یادمان میرود که ریشه اصلی دینداری و معنویت چیست. بسیار پیش آمده که قرآن میخوانیم یا عبادتی انجام میدهیم، اما تمام ذهنمان درگیر چرتکهانداختن برای ثواب و ترس از جزا است. اما آیا حقیقتِ رابطه انسان و پروردگار، همین معامله ساده است؟
دکتر حسین الهی قمشهای، پژوهشگر و سخنور برجسته ادبیات و عرفان، در سخنانی نغز و شورانگیز، دست روی همین نقطه حساس میگذارد و ما را به بازخوانی مفهوم عشق الهی دعوت میکند. او با نقد نگاهِ کاسبکارانه به ثواب میگوید: «بهشت و ثواب را رها کنید؛ قرآن را برای ثواب نخوانید. وقتی عاشق حق شوید، تمام ثوابهای عالم خودبهخود مال شماست.»
به باور استاد قمشهای، انسانِ عاشق نیازی ندارد که بهشت را به او ببخشند، چرا که «وجود خودش بهشت میشود». او با کیمیای عشق به عالم بالا و انس با معشوق حقیقی، به مقامی میرسد که از نگاهش بهشت زاده میشود و از لبخندش فرشتگان جان میگیرند.
وی با اشاره به سیره عارفانی چون عطار نیشابوری، زهدِ خشک و بیروح را ناکافی دانسته و سرمستیِ حاصل از عشق الهی را راه نجات میداند؛ عشقی که انسان را به وجد، شادی و آفرینش زیبایی در این جهان وا میدارد تا مانند عطار، رقصکنان و ترانهخوان از این عالم بگذرد
.شما چطور فکر میکنید؟ آیا تا به حال عبادتی را صرفاً از سر «عشق و لذت» تجربه کردهاید یا بیشتر به دنبال «ثواب و پاداش» بودهاید؟ نظرات و احساس خود را درباره این دیدگاه متفاوت دکتر الهی قمشهای برای ما بنویسید.
