به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، مفهوم قدرت در جهان امروز از «خرید تسلیحات» به «تولید امنیت» تغییر ماهیت داده است. کشورهای عربی که سالها با بستن قراردادهای تسلیحاتی سنگین با ایالات متحده و اروپا، به دنبال خرید اعتبار بودند، اکنون با حقیقتی تلخ روبرو شدهاند: سلاحی که کلیدش در دست دیگری است، نه تنها امنیتآفرین نیست، بلکه به ابزاری برای باجخواهی بدل میشود. این وابستگی ساختاری باعث شده تا در هر تنش منطقهای، این پایتختها بیش از آنکه به فکر منافع ملی خود باشند، نگران چراغ سبز یا قرمز واشنگتن بمانند، امری که عملاً حاکمیت ملی آنها را به یک «تئاتر سیاسی» تقلیل داده است.
نکته کلیدی در این میان، شکاف عمیق میان «تصویر رسانهای» و «توان عملیاتی» این کشورهاست. در حالی که رسانههای وابسته، از ارتشهای مدرن و تجهیزات فوقپیشرفته سخن میگویند، در واقعیت، این ارتشها فاقد «دکترین دفاعی بومی» هستند. آنها تنها زمانی قادر به حرکتاند که لجستیک و فرماندهی غربی پشت سرشان باشد. این مدل از قدرت، دقیقاً همان نقطهای است که در مواجهه با قدرتهای نوظهور و صاحب سبک منطقه، فرو میپاشد و نشان میدهد که «اقتدار اجارهای»، در اولین طوفان جدی، صاحبانش را تنها خواهد گذاشت.