به گزارش سرویس ورزشی پایگاه خبری ساعدنیوز، رسانهها، کارشناسان و حتی هواداران فوتبال به درستی فوتبالیستهای دهه 60 را نسل سوخته فوتبال ایران میخوانند.نسلی که با استعداد فراوان اما کمترین امکانات، مردم و فوتبالدوستان را در استادیوم سرگرم میکردند اما خود از درون سوختند و مثل شمع آب شدند.
بازیکنان سرشناسی که اغلب به اعتیاد کشیده شدند و حالا حمید درخشان پرده از این راز بزرگ برداشته و به «هفت صبح» میگوید: نسل سوخته واقعی هم نسلان من در دهه 60 بودند که دو المپیک 1980 مسکو و 1984 لسآنجلس را به دلیل تحریم و مسائل سیاسی از دست دادند. از آن بدتر غیبت در مقدماتی جامهای جهانی 1982 اسپانیا و 1986 مکزیک به دلیل جنگ تحمیلی بود. من از خودم حرف نمیزنم اما حق شاهرخ بیانی، شاهین بیانی، بهروز سلطانی، جعفر مختاری فر، مجید نامجو مطلق، محمد پنجعلی، ناصرمحمدخانی، اصغر حاجیلو، عبدالعلی چنگیز، عبدالرضا برزگری، حمید علیدوستی، ضیا عربشاهی و... بود که حداقل در یک جامجهانی بازی کنند. آن نسل فقط به عشق فوتبال و مردم برای دل خود بازی میکرد.
او با همان حرارت ادامه میدهد: پولی در کار نبود! یکی مسافرکشی میکرد. آن یکی روی وانت مردم کار میکرد و ... فوتبالیستی که یک استادیوم 100 هزار نفری تشویقش میکردند با سیلی صورت خود را سرخ نگه میداشت. پولی که در کار نبود و دل خوشی همه ما هم همان تشویقها و مردم بودند غافل از آن که تشویقها هم بالاخره تمام میشود و دیگر کسی یادش نمیآید شما کی بودید و کی هستید؟! فشار اقتصادی، بیپولی، بیکاری و سرخوردگی بابت تحریم دو جام جهانی و دو المپیک باعث افسردگی و حتی اعتیاد فوتبالیستهای آن دوران شد.
حمید درخشان ضمن اشاره به اعتیاد بسیاری از همبازیان خودش یادآور میشود: 70، 60 درصد همبازیانم به دلایلی که اشاره کردم به مواد مخدر و اعتیاد پناه بردند. (حرف او را قطع کرده و نقل قولی از علی پروین میآوریم که گفته بود با 20 عملی به پکن رفتم و قهرمان بازیهای آسیایی شدم که بلافاصله جواب میدهد) نه! این طور هم نبوده است. من عضو آن تیم ملی در بازیهای آسیایی نبودم و در لحظه آخر خط خوردم اما انصاف نیست بگوییم 20 بازیکن عملی! اگر طرف عمل داشته باشد حتی نمیتواند راه برود.
او با صدایی رسا و بلندتر خاطرنشان میکند: هم نسلان و همبازیانم تفننی تریاک میکشیدند و حالا برخی اعتیاد داشتند اما عملی نبودند. عملی کسی است که از صبح تا انتهای شب پای بساط بنشیند و این حرف درستی نیست. از درخشان میپرسیم که آیا در دهه 60 به خودش هم مواد تعارف زده یا پای بساط دعوت شده است که میگوید: خدا را شکر من در زندگیام یک نخ سیگار هم نکشیدم.
هم دوستان میدانستند و از من دعوت نمیکردند پای بساط بنشینم و هم خودم فراری بودم. میدانستم چه کسانی بساطی هستند یا پای بساط میروند بعد از تمرین از آنها دوری میکردم اما باز تأکید میکنم ریشه اعتیاد و مشکلات ناشی از آن به سرخوردگی و قدر ندیدن هم نسلان فوقالعاده با استعداد من برمیگشت. بازیکنانی که شاید فوتبال ایران دیگر هرگز نظیر آنها را به خود نبیند.
