به گزارش سرویس ورزش ساعدنیوز، در سال 2010، کریستیانو رونالدو با پیراهن پرتغال و لیونل مسی زیر نظر دیگو مارادونای فقید در آرژانتین، آماده بودند تا دنیا را فتح کنند. تمام بیلبوردهای تبلیغاتی جهان، از ژوهانسبورگ تا نیویورک، به تسخیر تصاویر این دو نفر درآمده بود. جهان فوتبال منتظر بود تا فینال رویایی مسی و رونالدو را در خاک آفریقا تماشا کند. آنها در اوج آمادگی بدنی و در آستانه تبدیل شدن به غولهای بیرقیب فوتبال بودند، اما سرنوشت، سناریوی دیگری برای آنها نوشته بود.
هیچکدام از آنها نتوانستند به فینال برسند. آرژانتینِ مارادونا و مسی با یک شکست سنگین 4 بر صفر مقابل آلمان تحقیر شد و پرتغالِ رونالدو اسیر تیکیتاکای اسپانیای قهرمان گردید. تصاویر اشکها و ناامیدی مسی و رونالدو در آن جام، قابهایی تلخ از دو قهرمان تنها را ثبت کرد. جامی که قرار بود نقطه اوج تقابل آنها باشد، تبدیل به یک حسرت بزرگ شد؛ حسرتی که انگیزهای تاریک و قدرتمند در وجودشان تزریق کرد تا 16 سال بعد از آن روزها، همچنان در بالاترین سطح فوتبال دنیا باقی بمانند و تمام افتخارات ممکن را درو کنند.
جام جهانی 2010 آخرین جامی بود که فوتبال هنوز درگیر تاکتیکهای بیش از حد پیچیده و فضای مجازیِ امروزی نشده بود. تماشای مسیِ جوان با موهای بلند و رونالدویی که با تمام وجود میدوید، برای ما یادآور روزهایی است که فوتبال را فقط برای خود فوتبال و لذت نابش دنبال میکردیم. تکرار آن اتمسفر، آن آهنگهای ماندگار مثل «واکا واکا» و آن تقابلهای خالص، دیگر در تاریخ فوتبال تکرار نخواهد شد.
