به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در این ویدئو، چهرههای خندان و پرنشاط دانشآموزان مدرسه «شجره طیبه» میناب را میبینیم که در یک روز اردویی، فارغ از هیاهوی جهان، در کنار هم بگو و بخند میکنند. علیاکبر، یکی از بازماندگان این حادثه، با لحنی بغضآلود از خاطرات آن روز شیرین میگوید؛ روزی که همه دوستانش زنده بودند و برای آیندهای روشن نقشه میکشیدند. ویدئو صحنههایی از بازیهای کودکانه، همخوانیها و حتی پیامهای معصومانه در گروههای کلاسی را به تصویر کشیده است؛ اما ناگهان همه این رویاها در تاریخ 9 اسفندماه با ویرانی مدرسه و شهادت دستهجمعی این کودکان به کابوسی ابدی تبدیل میشود. تصویر کفشهای رها شده میان آوار و تابوتهای گلپوش شده، پایان تلخ داستانی است که با لبخند آغاز شده بود.
این ویدئو تنها یک گزارش تصویری نیست، بلکه سندی آشکار از مظلومیت کودکانی است که قربانی خوی استکباری و سیاستهای ضدانسانی شدهاند. معصومیت در چشمهای این دانشآموزان موج میزند؛ همان چشمهایی که قرار بود فردا سازان این سرزمین باشند، اما توسط بمبهایی که رد پای حمایتهای آمریکا و رژیم صهیونیستی در آنها هویداست، برای همیشه بسته شدند. این دانشآموزان، نه سرباز بودند و نه در میدان جنگ، بلکه در پناهگاه مدرسه و در اوج بیپناهی هدف قرار گرفتند. جنایتی که در میناب رقم خورد، استمرار همان خط کودککشی است که امروز در غزه و دیگر نقاط جهان شاهدیم؛ سیاستی که برای بقای خود، حتی از خون کودکان دبستانی هم نمیگذرد و تلاش میکند با ایجاد رعب و وحشت، امید را در دل یک ملت خشک کند.
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
