به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، داریوش فرضیایی، بازیگر و مجری محبوبی که سالها با شخصیت «عمو پورنگ» در ذهن مخاطبان جا افتاده است، این بار در یکی از سکانسهای سریال «اکسیر» با حالوهوایی متفاوت ظاهر شده است.
در این سکانس، فرضیایی ترانه قدیمی و خاطرهانگیز «دنیا» از حبیب را اجرا میکند؛ قطعهای که با جمله معروف «میشنوی صدای قلبم، واسه تو میزنه هربار» برای بسیاری از مخاطبان یادآور موسیقی نوستالژیک سالهای گذشته است.
اجرای دوباره این ترانه توسط عمو پورنگ، چهرهای که بیشتر با دنیای کودک و برنامههای شاد تلویزیونی شناخته میشود، وجه متفاوتی از داریوش فرضیایی را به نمایش گذاشته است؛ اجرایی که فضای سکانس را از یک موقعیت معمولی به لحظهای نوستالژیک و موسیقایی تبدیل میکند.
انتخاب این ترانه قدیمی نیز به جذابیت سکانس اضافه کرده است؛ چراکه «دنیا» از قطعات شناختهشده حبیب محسوب میشود و بخشهایی از آن همچنان در فضای مجازی و میان مخاطبان موسیقی قدیمی بازنشر میشود.
حالا انتشار این سکانس از «اکسیر» فرصتی شده تا مخاطبان عمو پورنگ را در نقشی متفاوت ببینند؛ جایی که داریوش فرضیایی به سراغ یک ترانه قدیمی رفته و با اجرای خودش حالوهوای آثار نوستالژیک خوانندههای قدیمی را تداعی کرده است.
داریوش فرضیایی، مجری و بازیگر محبوب ایرانی، اول مرداد 1352 در تهران به دنیا آمد. او در خانوادهای پرجمعیت چشم به جهان گشود؛ پدری آذریزبان و اهل خلخال و مادری گیلانی داشت. همین ریشههای خانوادگی باعث شده بود که او در بسیاری از اجراهایش با صمیمیت به زبانهای ترکی و گیلکی صحبت کند و این ویژگی، رنگ و بوی خاصی به شخصیت دوستداشتنی «عمو پورنگ» ببخشد.
فرضیایی ششمین فرزند خانواده است و پنج برادر و دو خواهر دارد. با این حال، خانواده او سالها پیش داغ از دست دادن یکی از برادرانش را نیز تجربه کرده بود؛ برادری که بر اثر بیماری درگذشت و غمی بزرگ را برای خانواده به جا گذاشت.
23 تیر 1405، یکی از تلخترین روزهای زندگی داریوش فرضیایی رقم خورد؛ روزی که مادرش پس از سالها تحمل بیماری، در 90 سالگی چشم از جهان فروبست. مجری محبوب برنامههای کودک که سالها با عشق، صبوری و ازخودگذشتگی در کنار مادرش بود و بخش مهمی از زندگی خود را صرف مراقبت از او کرده بود، این بار در غم از دست دادن بزرگترین تکیهگاه زندگیاش به سوگ نشست.
به نظر شما اجرای عمو پورنگ از این ترانه چطور بود؟
اگر این آهنگ را با صدای حبیب شنیدهاید، به نظرتان اجرای داریوش فرضیایی توانست همان حس نوستالژیک را زنده کند یا ترجیح میدهید این ترانه فقط با صدای حبیب در خاطرهها بماند؟
