به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، همایون شجریان با انتشار ویدئویی از اهدای لپ تاپ در صفحه اش نوشت:
«عزیزان و بزرگواران،
اینکه یک نوجوان کجای ایران به دنیا آمده و زندگی میکند، نباید تعیین کند که چقدر به آموزش و یادگیری دسترسی داشته باشد.
فاصلهها گاهی راه را سختتر میکنند، اما نباید جلوی رفتن را بگیرند.
من هم با همین نگاه یک لپتاپ اهدا کردم و به کمپین «هرجا که تویی» پیوستم؛ با این امید که قدم کوچکی باشد برای کم کردن فاصلهی یک نوجوان با دنیای یادگیری و فرصتی برای ساختن آیندهای که آرزویش را دارد.
از دوستان، هنرمندان و همهی کسانی که دلشان با این بچههاست دعوت میکنم، هرکدام به اندازهی توانشان، به این مسیر بپیوندند.
شاید هرکدام از ما فقط بتوانیم راه یک نفر را کمی هموارتر کنیم؛
اما همین یک نفر، یک روز میتواند راهی برای دیگری باز کند.
به امید روزی که «هرجا که تویی»،
راه خودت را پیدا کنی.»
همایون شجریان
همایون شجریان، خواننده، آهنگساز و نوازنده برجسته موسیقی سنتی و تلفیقی ، در 31 اردیبهشت 1354 در تهران و در خانوادهای سراسر هنر متولد شد. او فرزند خلف محمدرضا شجریان، خسرو آواز ایران، است و از همان کودکی قدم در مسیر ناهموار اما بااصالت هنر ملی گذاشت.
همایون از تبار خانوادهای است که موسیقی در خون آنها جریان دارد. او از کودکی نزد پدر و استادان بزرگی چون ناصر فرهنگفر به فراگیری تکنیکهای تنبک و پس از آن کمانچه پرداخت. از سال 1370، او پدرش را در کنسرتهای آمریکا، اروپا و ایران به عنوان نوازنده تنبک و همخوان همراهی کرد و در سایه کوه استواری چون محمدرضا شجریان، اسرار آواز ایرانی را آموخت.
شجریانِ پسر، با انتشار آلبوم «نسیم وصل» در سال 1382 به آهنگسازی محمدجواد ضرابیان، رسماً فعالیت مستقل خود را به عنوان خواننده آغاز کرد. او نشان داد که تنها یک سایه از پدر نیست، بلکه صاحب سبک، تکنیک منحصربهفرد و وسعت صدایی بینظیر است.
او در ادامه با خلق آثاری همچون «ناشکیبا»، «نقش خیال» و «آب، نان، آواز» جایگاه خود را تثبیت کرد. با این حال، همکاری تحولآفرین او با برادران پورناظری (تهمورس و سهراب) در آلبومهای «نه فرشتهام نه شیطان» و بهویژه آلبوم جریانساز «آرایش غلیظ» و تصنیف ماندگار «چرا رفتی»، جانی تازه به موسیقی تلفیقی ایران بخشید و پای نسل جوان را به سالنهای موسیقی سنتی باز کرد.
شما درباره رسانهای کردن چنین کمکهایی چه نظری دارید؟ به نظرتان انتشار این اقدامات میتواند دیگران را به مشارکت تشویق کند یا بهتر است کمکها بیسروصدا انجام شوند؟
