به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، سال 94، در میان روزهایی که تصویرهای ماندگار از آثار تلویزیونی در ذهنها حک میشد، این لحظه دستبهدست شد: مصطفی زمانی در نقش یُوزارسیف، کاراکتری که آزمونها و رهایی را در یک روایت کهن به نمایش گذاشت، کنار پریناز ایزدیار، بازیگری که حضورش همواره به شکلی ظریف و چشمنواز دیده میشود.
آنها در قابِ عکسِ پیشِ رو، نه فقط دو بازیگر، بلکه نمادی از بازخوانیِ داستانی قدیمی با زبانی تازه هستند؛ داستانی که گفتۀ خیلیها هنوز در گلویشان گَرد نشسته است: ایمان، دشمنی، امید و بخشش.
نگاه یُوزارسیف در این عکس، گویی به پشتِ صحنهای مینگرد که زمینۀ تحولش را رقم زده، و پریناز ایزدیار مثل همراهی است که در مقابلِ او ایستاده، آماده برای واکنش، همراه برای راهی که هنوز به پایان نرسیده.
این عکس، بهعنوان یادگارِ آن دوره، حرفهایِ بسیاری دارد: از سختیها، از ساختوسازِ شهری که باید قصهای را روایت کند، از حضوری که باقی ماند.
