به گزارش سرویس مجله خانواده پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز،اختلال طیف اوتیسم به گروهی از بیماری های عصبی ـ رشدی گفته می شود که با مشکلات ارتباطی و تعاملات اجتماعی مرتبط هستند. افرادی که اوتیسم دارند، اغلب رفتارهایی محدود، تکراری یا علایق یا الگوهای رفتاری کلیشه ای از خود نشان می دهند. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها تخمین زده است که در سال 2014 از هر 59 کودک یک کودک اوتیسم داشته است.
بیماری اوتیسم درجات مختلفی دارد ممکن است تنها یک نقص ساده باشد که زندگی طبیعی بیمار را تا حدودی محدود می کند یا ممکن است ناتوانی شدیدی باشد که در آن به مراقبت های اساسی نیاز است. کودکان مبتلا به اوتیسم مشکلات ارتباطی دارند و از درک احساسات یا تفکرات سایرین عاجز هستند؛ بنابراین برای آنها مشکل است که احساسات خود را از طریق کلمات، ژست ها، حالات صورت یا لمس کردن بیان کنند.
یک کودک اوتیسمی که حساسیت بالایی دارد، ممکن است در مواجهه با صداها، تماس، بوها یا دیدن مناظری که برای دیگران عادی است، دچار مشکلاتی جدی یا در برخی موارد دردناک باشد. کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است حرکات بدنی تکراری و تقلیدی مانند تاب خوردن، قدم زدن یا دست زدن را انجام دهند و واکنش های غیر معمول نسبت به مردم داشته باشند یا به اشیا وابستگی شدید پیدا کنند و در مقابل تغییرات در روال عادی زندگی مقاومت نشان دهند یا رفتارهای پرخاشگرانه داشته باشند و به خودشان آسیب برسانند. گاهی اوقات ممکن است اصلا متوجه افراد، اشیا یا فعالیت های اطراف خود نشوند. برخی از این کودکان ممکن است دچار تشنج های شدید شوند؛ در برخی موارد این تشنج ها در دوران بلوغ رخ می دهد.
کودک اوتیسم تا حدود یک سالگی همانند یک کودک عادی به نظر می رسد , نشانه ها و علائم اوتیسم در کودکان بعد از آن و تا سن 3 تا 4 سالگی نمایان می شود والدین باید قبل از این سن بیماری را تشخیص داده و هرچه سریع تر به جهت درمان به یک متخصص مراجعه نمایند و اما نشانه های اوتیسم :
• در این بیماری کودک در نحوه ی برقراری ارتباط با دیگران مشکل دارد , در سنین پایین قادر به بیان کلمات نیست و بعد از آن هم در صحبت کردن به مشکل برمی خورد .
• کودکان مبتلا اوتیسم در رفتارهای اجتماعی , ارتباطلات کلامی , تعاملات غیرکلامی و .. دارای مشکل هستند و همانند یک فرد عادی در این زمینه ها مهارت ندارند .
• از بغل کردن و تماس جسمی خوششان نمی آید و از هرگونه تماس با دیگران اجتناب می کنند .
• اوتیسم را می توان از حرکات بدن کودک نیز تشخیص داد به این صورت که کودک مدام تکان می خورد و کارهایی را به صورت پی در پی و بدون توقف انجام می دهد .
• در مقابل تغییراتی هرچند جزئی مقاومت می کنند و ناراحت می شوند , از بهم خوردن ریتم زندگیشان ناراضی هستند و تنهایی را ترجیح می دهند .
• کلمات و حرف های طرف مقابلشان را به صورت طوطی وار تکرار می کنند و به حرف ها و رفتارهای اشخاص توجه نمی کنند .
تمامی علائم گفته شده در بالا در سنین مختلف زندگی کودک متفاوت است به طور مثال این علائم در سال اول با سال سوم زندگی کودک اوتیسم متفاوت است .
• در این سن ارتباط چشمی با کسی برقرار نمی کند .
• عکس العملی مانند لبخند زدن به رفتارهای دیگران نشان نمی دهد .
• به هنگام صحبت مادر فرزند سر خود را بر نمی گرداند و واکنشی نشان نمی دهد .
• کودک حرف نمی زند منظور از حرف زدن در این سن همان کلمات ناواضح و نامشخص است .
با بزرگ تر شدن کودک علائم این بیماری بیش تر نمایان می شود و در سال های دوم و سوم زندگی قابل تشخیص است , این کودکان در سنین 18 ماهگی حتی تظاهر به بازی کردن هم نمیکنند و اسباب بازی برای کودکان مبتلا اوتیسم معنایی ندارد .
اگرچه که کودکان نوپا به نظر می رسد که تمایل دارند در بازی های انفرادی شرکت کنند اما اکثرا به سمت بازی های موازی می روند. بازی هایی که بیش از یک کودک همزمان مشغول به یک فعالیت اند(دو کودک همزمان در حال بازی با دو ماشین هستند)در دو یا سه سالگی بیشتر کودکان برای دستیابی به یک هدف با هم بازی می کنند،در یک بازی مشارکت می کنند و یا باهم تعامل برقرار می کنند.اما کودکان نوپای دارای اختلال طیف اتیسم در ابتدای راه و در تنوعی از بازی های انفرادی گیر می کنند و درگیر فعالیتهایی می گردند که معنی و هدف مشخصی ندارد.
کودک بارها و بارها برگ ها،خاک و یا شن ها را به هوا پرتاب می کند.
کودک بارها و بارها یک پازل را به یک شیوه تکمیل می کند.
کودک اشیاء را به یک شیوه در کنار هم یا بر روی هم قرار می دهد و اگر کسی قصد داشته باشد این الگو را به هم بزند ناراحت می گردد.
کودک بارها و بارها اسباب بازی ها را بدون اینکه معنای اشکاری داشته باشد و یا در بازی معنی خاصی داشته باشد مرتب می کند.نظمی که برای ما هیچ معنی خاصی در بازی ندارد.برای نمونه کودک غیر اتیستیک ممکن است مجموعه ای از ماشینهایش را روی زمین کنار هم بچیند و به انها بگوید قطار و یا انها را در کنار هم به شکل چهار گوش بچیند و بگوید پارکینگ. اما کودک دارای اختلال طیف اتیسم ردیف کردنش را به معنای قطار و یا پارکینیگ نمی داند.یک وجه تمایز دیگر این است که کودک غیر اتیستیک ممکن است برای این کار خود حتی بتواند داستانی چند کلمه ای بیان کند اما کودک دارای اتیسم تعریفی از این ردیف کردن برای ما ندارد.
هرچه کودکان دارای اختلال طیف اتیسم بزرگتر می گردند مهارتهای انها بهبود می یابد.قوانین بازی را فرا می گیرند، اما با این حال هنگامی که این اتفاق می افتد رفتارهای انها هنوز هم کمی متفاوت از رفتار کودکان دیگر است. به عنوان مثال ممکن است:
انها چنان بر اصول خود باشند که نتوانند تغییرات لازم در بازی ها را به راحتی قبول کنند.
بازی های مشترک با دیگر کودکان ممکن است برای انها غیر ممکن باشد(بازی های ویدئویی انفرادی می تواند برای کودکان دارای اختلال طیف اتیسم تبدیل به یک وسواس تبدیل گردد)
بر روی یک جنبه فرعی یک بازی متمرکز گردند (جمع اوری اطلاعات آماری بازی فوتبال بدون اینکه این بازی را انجام دهند و یا به خود بازی علاقه مند باشند).
