به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، آیتکین در سن 9 سالگی به علت فقر خانواده به شخصی که دو همسر و چند فرزند دارد فروخته می شود و با او ازدواج می کند. او به علت ضرب و شتم شوهر از منزل فرار می کند و تحت سرپرستی خانم دکتر یوسفی که طرح پزشکی خود را در منطقه ترکمن صحرا سپری می کند قرار می گیرد و توسط او وارد عرصه فعالیت های اجتماعی شده و قهرمان دو و میدانی کشور می شود. در حین برگزاری مراسم افتتاحیه المپیک بانوان، دقایقی پیش از روشن شدن مشعل بازی ها، به اتهام قتل همسرش دستگیر می شود. از این لحظه به بعد در حالی که همه کوشش ها در جهت رفع اتهام از اوست، موضع آیتکین، تنها سکوت است.
پس از اوینار (1370) و روز واقعه (1373)، پرنده ای از قفس پرید، سومین فیلم بلند شهرام اسدی است که فیلمبرداری آن از 30 مرداد 1379 آغاز شد.
شاید بارقه اندیشه های دینی در اثر دوم شهرام اسدی پس از اثر سراسر مذهبی او، روز واقعه چندان دور از ذهن به نظر نرسد. از اماکن متبرکی که هنگام دویدن آیتکین در روستا پس زمینه را پر کرده تا سیب سرخی که در زمان درگیری نهایی کف اتاق می غلتد، زمینه ها و نشانه های دینی است که در لفافه بیان می شود. همانها که اسدی سعی دارد، آنها را ناجی آیتکین نشان دهد. آیتکین در زمانی بارانی هنگامی که مرگ قطعی خود را تصور می کند، نجات می یابد و اله مان های اسدی برای دست به دست هم دادن این الگوها، بارقه های مظلومیت این زن را تشدید می کند.فیلم از یکپارچگی وتمرکز برخوردار است. این ویژگی، هر قدر قصه جلوتر و پیشتر می رود، بیشتر خود را نمایان می سازد. آنچه ارائه می شود در نگاه اول تا حدی از وفاداری اش به هسته مرکزی قصه می کاهد. اما اسدی و همکار فیلمنامه نویسش حاتمی تا جایی که امکان دارد نقطه اشتراک اثر را دادگاه و الگوی مورد نظر خود را در همان موقعیت قرار می دهند. نگاه خطرناکی که گریبانگیر کارگردان می شود، الگوی تقدیس فرار است در جهت رستگار ساختن. تصور اینکه الگوی جامعه روستایی با تمام مختصات مثبتش سیاه و تیره و تار دیده شود و ورود دخترک در محیط روشنفکرانه، شهر را سکوی پرتاب و عامل موفقیت تصور کردن در حالی که در بسیاری از قصه های فیلم های اجتماعی (نمونه آشکارش دختری با کفش های کتانی) شهر، محیطی هراسناک و در همین اثر نیز با اشاره ای گذرا «غول شهر» نامیده می شود. اتفاقاً ماجرا نیز از بعد منطق اجتماعی، آشنایی پرند ( معتمدآریا) و آیتکین را برحسب تصادف بنا می کند. یعنی موفقیت زن اصلی فیلم براساس آشنایی اتفاقی با دکتر تربیت بدنی است.فیلم از بعد روایی به تمامی متکی بر فلاش بک است. هر چند در فلاش فوراردهای ابتدایی ( نماهای ذهنی) زمان مشعل به دست گرفتن آیتکین را هم می بینیم و فیلم مشت خود را باز وبسته می کند. شکل روایی دادگاه یعنی راویانی که قصه را برای ریاست دادگاه و مخاطبان ارائه می دهند هم از دو نوع خاص پیروی می کند. راوی که عین روایت را بیان می کند. و خود در آنجا حضور داشته و روایتی که از راویان پنهان و مخاطب سینما است که از آن مطلع می شود روایت عمدتاً در نوع اول است که دادگاه را به حقیقت نزدیک می سازد و اطلاعات جانبی، وسعت اطلاعات مخاطب فیلم را گسترش می دهد که تلفیق این دو از جلوگیری می کند و مخاطب را از اینکه اطلاعاتی بیشتر از حاضرین دارد قانع نگه می دارد. فیلم سرشار از اینسرت هاست و این نماهای لایی پس زمینه های ذهن مخاطب را در حالتی تعلیق گونه قرار می دهد. اینسرت چهره کودک زمانی که هنوز حقایق مشخصی نمی بینیم، از نمونه های بارز نحوه چیدمان و ارائه اطلاعات پیش زمینه ای برای مخاطب است که در اصل نمای نقطه نظر آیتکین است. این شکل اینسرت یعنی طرز اطلاعات دادن با قاعده ژانر معمایی سازگاری دارد.فیلم در ارائه اطلاعات از شخصیت های فرعی به مخاطب زیاده روی نمی کند. همسر و برادر پرند، خواهر آیتکین، دکتر دوست و حتی وکیل او (مهدی فتحی) و دستیارش بیش از آنچه می بینیم وارد زندگی آنها نمی شویم. قصه بشدت محورگراست و از آیتکین آن سوتر نمی رود که به نظر می رسد فیلم نیز موفقیت خود را مدیون همین تمرکزگرایی است.فیلم مؤلفه ای میان واقعگرایی و ملودرام است. تا حدی که امکان داشته است، به سوی اله مان های تلخ پیشین رفته است و از مؤلفه های واقعگرا بهره برده است. اما تا حدی هم به سانتی مانتالیزم و مؤلفه های مفهومی سینمای اجتماعی روی خوش نشان می دهد که از واقعگرایی فاصله می گیریم. در اصل تغییر طبقاتی دختر که به شکلی نسبی و موقتی و پله پله جا به جا می شود، بیش از آنکه ملموسی زندگی پیشین او را درک کنیم، بارنگ بندی و میزانسن هایی شیک برخلاف رویکردهای تلخ و سیاه اثر حرکت می کند. نورپردازی و استفاده از موسیقی، بویژه زمان دیدارهای پنهانی و یادآوری های آیتکین با مادرش این حس را تشدید می کند.غایت فیلم نمونه آشکار توجیه اخلاق و قانون است و گره قانونی به بدترین شکل ممکن گشوده می شود. وکیل شکیبا با آن تبحر خاص بی آنکه نحوه جرم را فینال اصلی تحقیقاتش قرار دهد، نقطه عطف تحقیقات را یافتن فرزند صحت به عنوان عامل خبرچین صحت معرفی می کند و در انتها با الگوهای اخلاقی تلاش می کند آیتکین را برخلاف آنچه در میانه فیلم از مدارک و اسناد بیان می دارد - مبرا از قتل ناخواسته معرفی کند و این درحالی است که کسی جز آیتکین شاهد قتل صحت نبوده است و ماجرا چندان ارتباطی هم با بایار از بعد قانونی نداشته است. فیلم سرشار از نشانه هایی مرتبط با خط اصلی داستان است. ماهیگیری شکیبا نمونه ای از شغل اصلی اوست. پیش از ورود صحت به ویلا در فصل نهایی تبلیغ موش کش؛ موازی سازی اسب وقتی پایش می شکند با غصه خوردن آیتکین و...فیلم از انتها به ابتدا روایت می شود یعنی متهم دستگیر و پازلی بزرگ جزء به جزء تکمیل می شود تا مخاطب را به سوی حلقه اصلی ماجرا و تکمیل کلیه اطلاعات بکشاند؛ اطلاعاتی که آیتکین از بیان آن امتناع می کند.«به من نگاه کن» در شرایط دشوار تولید و اختلاف میان تهیه کننده و کارگردان ساخته شد. شاید هماهنگی و انسجام فعلی فیلم تصور تغییر تعدادی از اصلی ترین عوامل از شروع تولید یعنی سال 1379 تا حال حاضر را حیرت آور نشان دهد. در این میان نکته حایز اهمیت بازی بازیگران اثر است که باوجود چهار سال طول مدت تولید حساب شده و در بافت نقش تنیده شده است. فضاها و استفاده صحیح از فیلترها بویژه زمان روایت در فلاش بک که جنس تصاویر به زردی می گراید و دیگر از کلیشه سیاه و سفید استفاده نشده است، تمهید ممتدی بوده است که سه فیلمبردار مطرح کشورمان با دقت آن را اجرا کرده اند. مهرداد فخیمی و ابراهیم غفوری که بخش مربوط به شهر را فیلمبرداری کرده اند و حسین ملکی که کار فیلمبرداری فصل های مربوط به شمال و در اصل ترکمن صحرا با او بوده است
شهرام اسدی متولد 1332 سلماس، دارای کارشناسی از مدسه عالی تلویزیون و سینما و کارشناسی ارشد سینما از دانشگاه کالیفرنیای آمریکا است. وی فعالیت سینمایی را با کارگردانی نسخه اول فیلم «روز واقعه» آغاز کرد. او همسر لادن مستوفی (بازیگر سینما) می باشد.
لادن مستوفی، فاطمه معتمدآریا، مهدی فتحی، مهراوه شریفی نیا، محمدعلی کشاورز، شراره یوسف نیا، ساسان قاسمی، محمود عزیزی، مهتاج نجوی ،سیدعباس موسوی ،محمدرضا حقگو
فیلمنامه: زهره حاتمی، شهرام اسدی
تهیه کننده: هوشنگ نوراللهی
مدیر فیلمبرداری: مهرداد فخیمی
موسیقی: بابک بیات
عکس: هاشم عطار، شاهرخ سخایی
طراح چهره پردازی: محمد توسلی
ژانر :درام،جنایی
زبان : فارسی
امتیاز IMDb: امتیاز 9.2 از 10
