به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، این فیلم داستان یک کودک است که با وجود رسیدن به 6 سالگی هنوز حرف نمی زند و همه او را مسخره می کنند و در خانواده و اطرافیان به غیر از مادر کسی از او حمایت نمی کند و بیشتر به پسر بزرگتر توجه دارند. تا اینکه پسر بچه از دست آنها فرار کرده و یک زن و مرد سالخورده او را پیدا کرده و به خانه می برند و رفتار آنها در روحیه پسر تأثیر می گذارد، اما پس از بازگشت به خانه همان رفتارها از طرف پدر و مادر دیده می شود تا اینکه مادربزرگ به خانه می آید و به اصطلاح کلید رابطه با او را پیدا می کند.
شکل فیلم «پدر آن دیگری» تنها در ضعف فیلمنامه و مضمون شعاری اش خلاصه نمی شود . فیلم بسیار بیش از ظرفیت داستانی اش طولانی می شود و کارگردان ناچار برای پر کردن تایم فیلم کش دارش که اصرار داشته از زمان استاندارد حتما بیشتر باشد متوسل به انواع و اقسام داستانک های فرعی غیر جذاب می شود.ید الله صمدی پس از هفت سال دوری از سینما با فیلم «پدر آن دیگری» که اثری که اقتباسی است بار دیگر به عالم کارگردانی بازگشته. «پدر آن دیگری» شرح زندگی پسر بچه ای به اسم شهاب است که در آستانه رفتن به مدرسه هنوز حرف نمی زند.شهاب کودکی پر جنب و جوش و باهوش است و ظاهرا بنا به خواست میلی و بدون داشتن هیچگونه مشکل پزشکی از تکلم با اعضای خانواده و دوستان و... خودداری می کند. کل قصه آخرین فیلم صمدی حول و حوش همین موضوع و کودک صامت آن می گذرد و قرار است ما به عنوان مخاطب دو ساعت تمام با هیجان به دنبال کشف چرایی حرف نزدن خود خواسته شهاب باشیم! طرح چنین موضوعات آموزشی و تربیتی در باب رفتار با کودکان با این سروشکل شعاری در فیلم های کوتاه آموزشی جشنواره رشد یا نهایتا تله فیلم های عصر جمعه است . حالا اینکه چطور کارگردان با سابقه ای مانند صمدی تصمیم گرفته فیلمی برای پرده عریض سینما با چنین دستایه ضعیف و فیلمنامه شعارزده ای بسازد جای طرح و سوال دارد. اما مشکل فیلم «پدر آن دیگری» تنها در ضعف فیلمنامه و مضمون شعاری اش خلاصه نمی شود . فیلم بسیار بیش از ظرفیت داستانی اش طولانی می شود و کارگردان ناچار برای پر کردن تایم فیلم کش دارش که اصرار داشته از زمان استاندارد حتما بیشتر باشد متوسل به انواع و اقسام داستانک های فرعی غیر جذاب می شود. ابتدا با ماجرای پسر عموی بدجنس شهاب روبرو می شویم که او را مجبور به کارهای عجیب می کند تا بچه های محل را تلکه کند ،سپس دختر عمو و نامزدش وارد زندگی شهاب می شوند و دختر عمو برای آنکه نامزدش دست از پا خطا نکند شهاب را با خود همه جا همراه می برد ، بعد از آن شهاب که از دکتر و بیمارستان می ترسد طی ماجرایی فرار کرده و وارد خانه پیرزن و پیرمردی غریبه می شود و در نهایت هم مادربزرگ مهربان و معجزه گر وارد ماجرا می شود. جالب اینکه هر کدام از این کاراکترها حدود یک ربع از فیلم حضور دارند و سپس کارگردان فراموش می کند این آدم ها به عنوان پسر عمو و عمو و... اصلا وجود خارجی داشته اند و دیگر در فیلم خبری از آن ها نمی شود. به نظر می رسد این شخصیت های تنها وسیله ای برای پر کردن تایم بالای فیلم و بخشیدن سرو شکلی سریالی به آن داشته اند و بعد از اتمام کارکردشان هم قاعدتا باید حذف می شدند! درست است که شخصیت اصلی فیلم یک کودک است اما منطق درام نباید کودکانه باشد! «پدر آن دیگری»از نظر آموزشی و تربیتی بار چندانی ندارد چراکه روند داستانی همراه با منطق پیش نمی رود. در فیلم عنوان می شود کودک به شکل خودخواسته از حرف زدن امتناع می کند که از نظر پزشکی غیر ممکن است سپس هم که کودک تصمیم به حرف زدن می گیرد در کسری از ساعت مانند بلبل شرینی زبانی می کند که این هم قابل درک و منطقی نیست . روند درمان کودک هم شکلی بسیار باسمه ای، شعاری و خنده دار دارد. شهاب که تا هفت سالگی ظاهرا به خاطر لجبازی و محروم بودن از محبت اطرافیان حرف نزده با ورود چند روزه مادربزرگ به منزل و تجربه چند لحظه محبت آمیز با وی زبان می گشاید. اگر مشکل شهاب محبت بوده مادرش بسیار بیش از این حرف ها هم به وی محبت داشته و هم از او حمایت کرده بود واینکه مگر این اولین بار بود که شهاب مادربزرگ مهربان خود را می دید؟ مشکل دیگر فیلم «پدر آن دیگری» ساختاری تلویزیونی و بسیار ساده دارد و دیدنش حتی برای معدود افرادی که آن را دوست داشته باشند در قاب کوچک تلویزیون یا پرده عریض سینما فرق چندانی ندارد چرا که فیلم مطلقا چیزی برای عرضه در پرده بزرگ سینما ندارد. شاید تنها نقطه مثبت فیلم «پدر آن دیگری» بازی های خوب آن باشد. هنگامه قاضیانی تمام تلاش خود را کرده تا از قالب کاراکتر زنان تنها و روشنفکری که به تازگی مرتب در سینما تکرار کرده فاصله بگیرد .قاضیانی در این فیلم نقش مادری ساده دل و نگران و مهربان را دارد و به خوبی از پس ایفای نقش برآمده. کودکی که نقش شهاب را بازی می کند هم استفاده خوبی از میمیک صورتش دارد و با اینکه تا انتهای فیلم دیالوگ ندارد قادر است به واسطه بازی گرم و با مزه اش مخاطب را با خود همراه کند. بجز اینها و چند نکته بامزه و البته حضور کودک دوساله بسیار بانمکی که تازه زبان باز کرده ،«پدر آن دیگری» جذابیتی برای مخاطب بزرگسال و حتی کودک ندارد .اگر هم دلتان برای تماشای فیلمی با مضمون کودک لال و رنج کشیده و محروم شده از محبت تنگ شده پیشنهاد می کنم بار دیگر فیلم «پرنده کوچک خوشبختی» را تماشا کنید.
یدالله صمدی کارگردان سینما اهل ایران بود. او فعالیت سینمایی خود را با فیلم «تختخواب سه نفره» به عنوان دستیار کارگردان نصرت کریمی در سال 1351 آغاز نمود و در سال 1363 با ساخت اولین فیلم خود - مردی که زیاد می دانست -، ساخت اوّلین فیلم طنز پس از انقلاب را به نام خود سند زد و با همین فیلم برنده جایزه سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی از سومین جشنواره فیلم فجر گردید.یکی از مهم ترین مولفه های آثار یدالله صمدی توجه به فرهنگ بومی آذری و استفاده از داستان های اصیل این سرزمین است که حاصل آن را می توان در فیلم های اتوبوس (1364)، ساوالان (1368)، دمرل (1372) و سارای (1376) مشاهده نمود.فیلم های آپارتمان شماره 13 (1369)، دو نفر و نصفی (1370) و معجزه خنده (1375) از شناخته شده ترین کارهای صمدی هستند.
حسین یاری ،هنگامه قاضیانی ،شمسی فضل الهی ،ثریا قاسمی ،بنفشه صمدی ،اکبر عبدی ،محمد ابهری،فریده سپاه منصور ،جمشید مشایخی ،مریم سعادت ،افشین نخعی ،رامونا شاه ،سعید کریمی ،سلمان فرخنده ،مهدیار عزیزی
کارگردان: یدالله صمدی
تهیه کننده: یدالله صمدی،حسین مهکام
نویسنده:یدالله صمدی
فیلمبردار:حسن پویا
تدوینگر: هایده صفی یاری
موسیقی: محمدرضا علیقلی
ژانر :درام،خانوادگی
زبان : فارسی
امتیاز IMDb: امتیاز 6.3 از 10
