به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، راز جهانبخش کرامت فاش می شود؟ این راز خواب چیستا، ماهرو، گودرز، بهرام، جهانگیر و سرگرد پوشیاس را آشفته خواهد کرد. جهانبخش برای اثبات بی گناهی اش و بازگشت آرامش سفر بلندی را آغاز می کند. سفری که پایانش زندگی بسیاری از آنها را تغییر می دهد. (خلاصه مفهوم تری نیاز هست)
محمد علی باشه آهنگر که فعالیتهای هنری خود را با نویسندگی و کارگردانی چندین فیلم کوتاه و مستند آغاز کرد در ششمین ساخته بلند سینمایی خود پس از فیلمهای نیمه گمشده (1378) ، نبات داغ (1381) ، فرزند خاک (1386) ، بیداری رویاها (1388) ، ملکه (1390) سراغ فیلمنامه سرو زیر آب که از همان جنس سینمای خودش میباشد رفته است؛ وی که در سی امین جشنواره فیلم فجر برای فیلم ملکه با نامزدی در 14 رشته رکورددار بود اما تنها برنده سه جایزه سیمرغ بلورین بهترین موسیقی بهترین طراحی صحنه و لباس و دیپلم افتخار بهترین جلوه های ویژه بصری رایانه ای شد و بعد از 6 سال وقفه با فیلم سرو زیر آب در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر حضور یافت و با اینکه در 8 بخش نامزد دریافت سیمرغ بلورین شده بود اما در نهایت توانست سه سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری، بهترین طراحی صحنه و بهترین فیلم با نگاه ملی از سی و ششمین دوره فیلم فجر را به ارمغان آورد؛ سرو زیر آب آخرین اثر محمدعلی باشه آهنگر است؛ کارگردانی که به دفاع مقدس علاقه دارد اما سعی میکند گرایشات روشنفکرانه اش را نیز به هر شکل در آن بگنجاند و همواره نگاه به خصوصی به جنگ داشته است.ژانر دفاع مقدس در کشور ما با ژانر جنگی فاصله گرفته و الان به دو مقوله نسبتاً جدا تقسیم شده اند؛ در فیلمهای جنگی شاهد صحنه های اکشن و دلاوریهای سربازان هستیم و در فیلمهای دفاع مقدس که چند سالیست در سینما بیشتر با آنها مواجه هستیم همچون فیلم ویلایی ها، شیار 143، بیداری رویاها و ... از نوع دیگری به مسئله جنگ میپردازندکه پیش از این درباره آن صحبت نشده بود و این فیلمها قاعدتاً از مشخصه هایی نیز برخوردارند که شاید انگ ضد جنگ بودن هم به آنها بزنند و در این بین شاید شیوه نمایش آن موضوعات هم طوری باشد که به ذائقه متفکرین آن دوره دفاع مقدس خوش نیاید و این آثار نشانگر این هستند که بعد از سالها سینما و ادبیات جنگ یا همان دفاع مقدس از هیجانات اولیه خود کاسته و سراغ موضوعات دیده نشده رفته است، فیلم سرو زیر آب هم در این دسته از فیلمها قرار میگیرد و با اینکه داستان در بحبوحه جنگ هشت ساله رخ میدهد اما موضوع اصلی یک نکته تقریباً فراموش شده است : شهدای گمنام. سرو زیر آب داستانی پیرامون شهدای مفقود الاثر و سرگردانی خانواده های آنها در پی خبر و نشانی از آنهاست؛ باشه آهنگر در فیلم جدیدش به سراغ مساله حساسی رفته و سعی کرده است به یکی از فعالیتها و دسته های دیده نشده جنگ ایران و عراق بپردازد، "ستاد معراج شهدا" گروهی بودند که جنازه های شهدا را کشف و تشخیص هویت میکردند و پیکرهای کاملاً سوخته، بی پلاک که حتی نمیشد از آنها انگشت نگاری کرد به پایگاه آورده میشدند و این گروه وظیفه داشتند تا به هر طریقی که شده هویت اجساد شهدا را شناسایی کنند و پس از بررسی های دقیق و قطعی به خانواده هایشان خبر و تحویل دهند، در فیلم سرو زیر آب مادران و پدران چشم به انتظار فرزندانشان از سرتاسر ایران به سمت این پایگاه ها روانه میشوند تا بلکه بتوانند خبری، پیکری و یا حتی تکه ای از فرزند خود را داشته باشند تا بر آن سوگواری کنند، در این میان سربازی وجود دارد که باور دارد باید داغ این خانواده ها را هرجور شده تسکین داد و گاهی پیکری بی نام و نشان را که چند صباحیست خبری از هویت او نیست به این خانواده ها به عنوان فرزند شهید خود میدهد، این کار او با اینکه مخالفان بسیاری در میان بچه های پایگاه و علی الخصوص فرمانده دارد ولی از نظر او ضروریست و به گفته او - باید هوای این زنده ها را داشت - در خلاصه داستان آمده است : راز جهانبخش کرامت فاش می شود؟ این راز خواب چیستا، ماهرو، گودرز، بهرام، جهانگیر و سرگرد پوشیاس را آشفته خواهد کرد؛ جهانبخش برای اثبات بی گناهیش و بازگشت آرامش سفربلندی را آغاز میکند؛ سفری که پایانش زندگی بسیاری از آنها را تغییر میدهد….از محمد علی باشه آهنگر که در کارنامه فیمسازی اش فیلم شاخصی به نام ملکه قرار دارد و در آن فیلم ما جنس تازه ای از فیلمهای دفاع مقدسی را شاهد بودیم بعید بود ساخت همچنین فیلم ضعیفی که اگر قاب بندیهای علیرضا زرین دست که گویی برای هر قاب تصویر، چیدمانی در نظر گرفته تا هیچ نمایی بدون جزئیات نباشد و با بهره بردن از عنصر طبیعت در تصاویر لانگ شات که چشمان تماشاگر را مینوازد نبود شاید با بیداری رویاهایی دیگر مواجه بودیم، هرچند در دقایقی شباهتهایی بین این دو فیلم حس میشود ؛ مخصوصاً قسمتی که عنوان میشود شهرام حقیقت دوست قبل از برادر شهیدش عاشق ستاره اسکندری (عروسش) بوده است؛ فیلم سرو زیر آب فیلمی سخت و پر لوکیشن که با مشارکت و سرمایه گذاری بنیاد سینمایی فارابی، حوزه هنری و شهرداری تهران در شهرهای یزد، لرستان، تهران و دزفول انجام فیلمبرداری شده است و به موضوع شهدای گمنام میپردازد ؛ فیلم سرو زیر آب را نمیتوان فیلمی تاثیرگذار بر سینمای دفاع مقدس دانست چون فیلمساز سعی نمیکند حرف تازه ای در دل این جریان بزند و با تمام ابزارهای جدیدی که داشته به همان حرفهای گذشته بسنده کرده است و با اینکه سوژه جذابی دارد اما قصه یک خطی فیلم که بیشتر مناسب یک فیلم کوتاه میباشد و پتانسیل تبدیل شدن به فیلم بلند را ندارد؛ فیلم حتی در روایتگری هم دچار زیاده گویی است و در نیم ساعت پایانی خسته کننده می شود چون ضرباهنگ روایت به هم ریخته و اینطور احساس می شود که فیلم قصد تمام شدن ندارد؛ سوژه فیلم یعنی ماجراهایی که میتواند در ستاد معراج شهدا رخ بدهد در ذات خود آنقدر قوی و بکر است که نیاز به این همه زیاده گویی نداشت و ایده مرکزی فیلم که میتوانست چالشی جدید برای یک درام از سینمای جنگ باشد با متوقف ماندن اثر در همان ایده ابتدایی کاملا ابتر و از دست رفته به نظر میرسدتا جایی که نویسنده برای جذابیت قصه به سراغ ادیان میرود و با در کنار هم قرار دادن آنها و در سکانسهایی روحانی شیعه را در کنار موبد زرتشتی میبینیم سعی در جذاب کردن فیلمش دارد؛ فیلم سرو زیر آب فیلم پر هزینه و پر بازیگری است که حس میشود کارگردان به دلیل نداشتن فیلمنامه که عنوان میشود 16 بار هم بازنویسی شده حتی برای کوچکترین نقشها هم دست به دامان بازیگران چهره شده در صورتیکه به راحتی میتوان ستاره اسکندری, مینا ساداتی, هومن برق نورد و همایون ارشادی را از فیلم حذف کرد بدون اینکه به اصل داستان لطمه ای وارد شود و بازی همه بازیگران فیلم به نوبه خود کمتر از حد انتظار و کمتر از نامشان است که آدمی را به فکر میبرد که چرا باید در این فیلم با نقشهای کوتاه حضور داشته باشند علی الخصوص ستاره اسکندری که حتی دیالوگ هم ندارد و آدم را یاد بازی کوتاه محمدرضا هدایتی در فیلم جاده قدیم می اندازد؛ از نکات جالب فیلم حضور محمد علی باشه آهنگر (کارگردان فیلم) در دو سکانس ابتدایی و انتهایی فیلم در مقام بازیگر است و از نکات منفی فیلم علاوه بر نداشتن قصه، سردرگمی شخصیتهای فیلم، بازی ضعیف بازیگران این سوال پیش می آید که چگونه امکان دارد شهید مسلمان را با آداب زرتشتی دفن کنند و اینکه باز در فیلم فضا تکراری قبر و عزاداری و باران را شاهد هستیم که درسینمای ایران به کلیشه ای مبدل شده است و چه لزوم و اصراری هست که بر روی مزار حتماً باران ببارد آن هم به یکباره و آن هم در وسط کویر یزد و ... سرو زیر آب که ایده جذابی دارد و از عوامل حرفه ای و نام آشنا نیز بهره میبرد علاوه بر فیلمنامه از تدوین هم لطمه خورده است و زمان فیلم بسیار زیاد شده و نسبت اتفاقات هماهنگی دقیقی با اهمیتشان ندارد؛ به عبارت دیگر بخش مهم و درگیر کننده فیلم دیر (تازه از دقیقه 40) شروع میشود و رابطه اضافی جهان بخش با دختر ارمنی کاملاً بی ربط به فیلم و باعث کش دار شدن فیلم و از دست رفتن بار حسی پلانهای انتهایی فیلم شده اند و با پرگویی های بی ربط تنها به طولانی شدن مدت زمان فیلم کمک میکند .میتوان اینطور نتیجه گرفت که فیلم سرو زیر آب میتوانست فیلم بسیار موفقی شود چرا که سوژه بسیار جالبی دارد و سراغ موضوع جدیدی رفته است اما با وجود یک موضوع و ایده جدید، شعار تکراری سر میدهد، شعاری که سالهای سال در فیلم های دفاع مقدس سرداده شده و شاید امروز نیاز باشد در کنار موضوعات، در کنار ایده ها، شعارها نیز در صورت سرداده شدن، تغییر کنند.
محمدعلی آهنگر متولد 1341 دزفول، فارغ التحصیل کارگردانی سینما از دانشکده سینما تئاتر است. وی فعالیت هنری اش را با نویسندگی، کارگردانی و بازیگری در تئاتر آغاز کرد و چندین فیلم کوتاه 16 م.م و تعدادی فیلم مستند ساخت. آهنگر نخستین بار در سال 1377 به عنوان دستیار کارگردان با حمیدرضا آشتیانی پور در فیلم «شعله های خشم» همکاری کرد و سپس با نگارش فیلمنامه مشترکی با محمدرضا گوهری به نام «پرواز بر فراز بام ها» گامی دیگر نهاد.
بابک حمیدیان، مسعود رایگان، رضا بهبودی، مینا ساداتی، همایون ارشادی، مهتاب نصیرپور، هومن برق نورد، شهرام حقیقت دوست، فرخ نعمتی، هادی قمیشی، سیاوش چراغی پور، حسن نجاریان، حسین فلاح، امیر دلفانی، حسین باشه آهنگر، دنیا مدنی، مالک سراج، ستاره اسکندری
کارگردان: محمدعلی باشه آهنگر، تهیه کننده : سیدحامد حسینی، نویسندگان : محمدعلی باشه آهنگر, حامد باشه آهنگر ،مدیر فیلم برداری : علیرضا زرین دست، طراح صحنه و لباس : عباس بلوندی، مجری طرح : حسن نجاریان، صدابردار : عباس رستگار پور، طراح گریم : محسن بابائی، تدوین : حمید باشه آهنگر، جلوه های ویژه میدانی : محسن روزبهانی، جلوه های ویژه ی رایانه ای : اوژن سید اشرفی- ماکان خاکزاد، عکاس : علی نیک رفتار، دستیار کارگردان و برنامه ریز : حسین فلاح، مدیر تولید : طاهر امانی، مشاور رسانه ای : مریم نراقی.
ژانر :اجتماعی، درام
زبان : فارسی
امتیاز IMDb: امتیاز 5.7 از 10
