به گزارش سرویس آموزش پایگاه خبری ساعدنیوز، نظر به این که تربیت اطفال منحصرا جنبه فردی و خانوادگی نداشته و نحوه تربیت اطفال در سرنوشت جامعه نقش اساسی دارد ، لذا دولت و سازمان های اجتماعی نباید در تعلیم و تربیت اطفال و نوجوانان بی تفاوت باشند . بنابراین، لازم است دولت از طریق آموزش و پرورش عمومی و همگانی در مراحل مختلف ابتدایی ، متوسطه و عالی مداخله داشته باشد و از طریق وسایل ارتباط جمعی نیز این وظیفه مهم اجتماعی را انجام دهد . در این مقاله قصد داریم به بررسی نقش دولت در تربیت اطفال و نوجوانان بپردازیم . بنابراین ، ابتدا به بیان کلیاتی در خصوص تربیت اطفال و نوجوانان پرداخته و سپس نقش دولت در تربیت اطفال و نوجوانان را بررسی می کنیم .
بررسی نقش حکومت در تربیت که امروزه به منزله موضوع یک مطالعه بین رشته ای ـ سیاست گذاری تربیتی ـ مطرح است، سابقه ای دیرینه در میان متفکران دارد. با یک نگاه کلی، می توان چند دیدگاه در این باره تشخیص داد. به باور گروهی از نظریه پردازان، اصولاً حکومت حقّی در تربیت مردم ندارد و کارویژه های آن در برآوردن یک سری خواسته های اجتماعی و سیاسی خلاصه می شود، نه تعیین زندگی خوب برای مردم. گروهی دیگر از صاحب نظران برای حکومت در تربیت مردم نقش و بلکه وظیفه قائل اند؛ اما آن را معطوف به ساختن جامعه ای آباد و آزاد می دانند و فراتر از آن مدّنظر آنها نیست؛ یعنی دولت باید افراد را برای تحقق کامل اهداف سیاسی و اجتماعی، و کارآمدی نظام تربیت کند. طیف سوّم را کسانی تشکیل می دهند که ضمن موافقت با ایده نقش حکومت در تربیت مردم، معتقدند جهت گیری فرآیند تربیت و هدایت مردم و جامعه باید به سمت وسویی فراتر از برآوردن نیازهای اوّلیه و حداقلی باشد. افلاطون و امام خمینی(ره) در این طیف قرار می گیرند؛ اما دقت در آرای این دو اندیشمند نیز نشان می دهد که در بین این گروه نیز تفاوت های جدی در مورد محدوده و روش های این موضوع وجود دارد؛ تفاوت هایی که منشأ آن نوع نگاه متفاوت آنها به هستی و انسان است. به زبان روش شناسانه، این مقاله در زمره پژوهش های مقایسه ای بین دو مورد با واحد تحلیل اندیشه های فردی، و موضوع سیاست گذاری تربیتی است که تفاوت های آن دو را در مبانی فکریشان می کاود. این مقایسه می تواند راه گشای نگاه های عمیق تر به موضوع نقش دولت در تربیت در حکومت دینی شود.
اطفال و نوجوانان از جهت جسمی نیازمند حمایت و مراقبت هایی از جانب والدین خود می باشند که تحت عنوان تکلیف والدین به حضانت فرزندان شناخته می شود . علاوه بر این ، از جهت روحی و روانی نیز اطفال و نوجوانان نیازمند مراقبت هایی هستند تا با تربیت صحیح روحی و اخلاقی استعدادهای مفید آنها شکوفا شده و از انحرافات اخلاقی مصون بمانند . در مراحل اولیه زندگی و در سنین پایین ، تنها پدر و مادر مکلف به تربیت اطفال و نوجوانان هستند ؛ اما در مراحل بعدی زندگی ، دولت و سازمان ها و ارگان های عمومی نیز در این امر مهم مداخله می کنند .
با توجه به ارزش نقش دولت در تعلیم و تربیت اطفال ، در سال 1322 اولین قانون راجع به آموزش و پرورش عمومی اجباری و مجانی در ایران به تصویب رسید و تعلیمات ابتدایی اجباری شد . پس از آن ، در سال 1350 ، علاوه بر تعلیمات ابتدایی تعلیمات راهنمایی هم اجباری شد و در قانون تامین وسایل و امکانات تحصیل اطفال و نوجوانان ایرانی مصوب 1353 مقرراتی راجع به تعلیمات و آموزش و پروش اطفال و نوجوانان به تصویب رسید که والدین را از جلوگیری از تحصیل فرزندان ممنوع می ساخت و برای متخلفان پرداخت غرامت و مجازات حبس پیش بینی نمود . علاوه بر این ، یکی از مهم ترین حقوق ملت در قانون اساسی به موجب اصل سی ام قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ، آموزش و پرورش عمومی اطفال و نوجوانان است که بر اساس این اصل ، دولت موظف گردید وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سر حد خودکفایی کشور به طور رایگان گسترش دهد . علاوه بر این ،قوانین مختلف دیگری نیز در این زمینه به تصویب رسیده اند که ناظر بر اهمیت نقش دولت در تربیت اطفال و نوجوانان می باشند.
امیدوارم از محتوای مسائل حقوقی نهایت استفاده را برده باشید و برای کسانی که دچار مشکل حقوقی هستند، میتوانید ارسال نمایید. همچنین برای مشاهده ی مطالب پر محتوای دیگر میتوانید به بخش آموزش ساعدنیوز مراجعه نمایید. از همراهی شما بسیار سپاسگزارم.
