به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در این ویدیو، شاهد یکی از شورانگیزترین لحظات موسیقی اصیل ایرانی هستیم؛ جایی که استاد محمدرضا شجریان با تسلطی بینظیر، تصنیف معروف «نیزن» را اجرا میکند. این اثر که بر پایه اشعار عارفانه و پرسوز فروغی بسطامی ساخته شده، در این اجرا با همراهی سازهایی که گویی با حنجره استاد همصدا شدهاند، به اوج میرسد. شجریان در این ویدیو با آن میمیک خاص و تمرکز همیشگیاش، ابیات را طوری ادا میکند که گویی خودِ نای است و از جداییها شکایت میکند. نوانسهای دقیق صدایی و تحریرهای غلتان او در فراز و فرودهای این تصنیف، تصویری زنده از یک ضیافت موسیقایی را پیش چشم بیننده ترسیم میکند که تماشای دوباره آن پس از سالها، هنوز هم تازگی و قدرت نفوذ عجیبی دارد.
از منظر تحلیلی، این اجرا صرفاً یک بازخوانی ساده نیست، بلکه کلاسی آموزشی در درک پیوند شعر و موسیقی است. استاد شجریان در انتخاب این غزل از فروغی بسطامی، به خوبی توانسته پارادوکس میان «سوز دل» و «شکوه آواز» را به نمایش بگذارد. نکته فنی برجسته در این ویدیو، نحوه تنفس و مدیریت جملات آوازی بلند است که بدون کمترین افت کیفیت در طنین صدا انجام میشود. شجریان در اینجا نشان میدهد که چگونه میتوان یک شعر کلاسیک را با چنان احساس معاصری درآمیخت که مخاطب امروز نیز با آن ارتباطی عمیق برقرار کند. هارمونی میان ساز و آواز در این قطعه، به جای رقابت، در خدمت برجستهسازی مفاهیم عرفانی شعر است و همین موضوع باعث شده تا این اجرای «نیزن» به عنوان یکی از شناسنامههای هنری خسروی آواز ایران در یادها ماندگار شود.
