به گزارش سرویس چندرسانهای ساعدنیوز، در یکی از سکانسهای تأملبرانگیز فیلمی با بازی لیلی رشیدی، او در قامت مدیر مدرسه ظاهر میشود؛ مدیری که دانشآموزی را بهدلیل رفتارهایش نزد پدر فراخوانده و شایعات و اتهاماتی با رنگوبوی ناموسی را درباره دختر مطرح میکند.
اما واکنش پدر، برخلاف آنچه شاید انتظار میرود، سرزنش و تحقیر دخترش نیست. او بهجای آنکه تحت تأثیر حرفهای مدیر قرار بگیرد، در برابر شیوه برخورد او میایستد و از فرزندش دفاع میکند.
تماشای دوباره این سکانس در روزهایی که جامعه با خبر تلخ قتل سوگند صیادی روبهرو شده، دردناکتر از همیشه است. ناخودآگاه ذهن مخاطب به سمت تفاوت دو واکنش میرود؛ تفاوت میان پدری که در برابر اتهامها پشت دخترش میایستد و پدری که بهجای حمایت، زمینه یک فاجعه را رقم میزند.
شاید تلخترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه گاهی یک واکنش آگاهانه، یک گفتوگوی آرام و اعتماد به فرزند میتواند مسیر یک زندگی را تغییر دهد.
این سکانس حالا برای بسیاری از مخاطبان یادآور پرسشی جانسوز است: کاش سوگند هم پدری داشت که پیش از هر قضاوتی، حرفهای دخترش را میشنید و به جای سرزنش، پناه و تکیهگاه او میشد.
به نظر شما نقش خانواده در جلوگیری از چنین فجایعی چقدر تعیینکننده است؟ آیا حمایت و اعتماد پدر و مادر میتواند مانع شکلگیری خشونتهای جبرانناپذیر شود؟ دیدگاهتان را بنویسید.