ابیاتی که باید با آب طلا نوشت؛ خوانش دلنشین غزل فروغی بسطامی با صدای رشید کاکاوند+فیلم

 
ابیاتی که باید با آب طلا نوشت؛ خوانش دلنشین غزل فروغی بسطامی با صدای رشید کاکاوند+فیلم
ساعدنیوز: در دنیایی که همه در حال دویدن بی‌وقفه‌اند تا به «مقصد» برسند، گاهی خوشبختی و موفقیت نه با تلاش کورکورانه، بلکه با لطف و توفیقی ناگهانی نصیب می‌شود. دکتر رشید کاکاوند، صدای گرم و دلنشین ادبیات فارسی، با خوانش احساسی‌اش از این بیت جاودانه فروغی بسطامی، این حقیقت عمیق را بارها به یادمان آورده است

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز ، دکتر رشید کاکاوند، پژوهشگر، شاعر و استاد برجسته ادبیات فارسی که همواره با بیان شیوا و تحلیل‌های عمیق خود، مفاهیم پیچیده عرفانی و ادبی را به زبان روز و ملموس برای مخاطبان بازخوانی می‌کند، در تازه‌ترین گفت‌وگوی خود به سراغ یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های زندگی انسان یعنی چیستی «خوشبختی» رفته است. او با نگاهی تأمل‌برانگیز، مرز میان تلاش‌های روزمره انسان و آنچه در ادبیات کلاسیک ما به‌عنوان «تقدیر» و «عنایت» شناخته می‌شود را به تصویر می‌کشد.

استاد کاکاوند در این ویدئو با استناد به بیتی حکیمانه و ماندگار از غزل‌های فروغی بسطامی—«یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصود / یک عده دویدند و به مقصد نرسیدند»—توضیح می‌دهد که گاهی خوشبختی و رسیدن به مقصود، صرفاً محصول دویدن‌های بی‌امان نیست، بلکه عطایی است که باید در طالع و پیشانی انسان نقش بسته باشد. بیان گرم و صمیمی او در خوانش این بیت، عمق نگاه عارفانه فروغی بسطامی را به زیبایی هرچه تمام‌تر به مخاطب منتقل می‌کند.

انتشار این بخش کوتاه اما پرمغز در شبکه‌های اجتماعی، بازتاب گسترده‌ای در میان علاقه‌مندان به شعر و ادب فارسی داشته و بحث‌های فراوانی را درباره نسبت میان «تلاش فردی» و «سرنوشت» برانگیخته است. هم‌نشینی کلام نغز فروغی بسطامی با صدای دلنشین رشید کاکاوند، بار دیگر نشان داد که چگونه شاهکارهای ادبیات کهن همچنان می‌توانند پاسخگوی دغدغه‌های فکری انسان امروز باشند.

غزل شمارهٔ 226 فروغی بسطامی

آرامگاه اهلی در شیراز در جوار حافظ قرار دارد.

مردان خدا پردهٔ پندار دَریدَند

یعنی همه جا غیرِ خدا یار نَدیدَند

هر دست که دادند از آن دست گرفتَند

هر نکته که گفتند همان نکته شَنیدَند

یک طایفه را بَهرِ مکافات سِرشتَند

یک سلسله را بَهرِ ملاقات گُزیدَند

یک فرقه به عِشرت در کاشانه گُشادَند

یک زُمره به حسرت سَرِ انگشت گَزیدَند

جمعی به درِ پیرِ خرابات خَرابَند

قومی به بَرِ شیخ مناجات مُریدَند

یک جمع نکوشیده به مقصود رسیدَند

یک قوم دویدند و به مقصد نَرسیدَند

فریاد که در رهگذرِ آدمِ خاکی

بس دانه فِشاندند و بسی دام تَنیدَند

همت طلب از باطنِ پیرانِ سَحَرخیز

زیرا که یکی را زِ دو عالم طَلبیدَند

زنهار مَزَن دست به دامان گروهی

کَز حَق بِبُریدَند و به باطل گِرَویدَند

چون خلق دَرآیند به بازارِ حَقیقَت

ترسم نفروشند متاعی که خَریدَند

کوتاه نظر غافل از آن سَروِ بلند است

کاین جامه به اندازهٔ هر کس نَبُریدَند

مرغانِ نظَربازِ سَبُک‌سِیْر فُروغی

از دامگه خاک بر افلاک پَریدنَد

شما با این نگاه فروغی بسطامی و تفسیر دکتر کاکاوند موافقید؟ به نظر شما خوشبختی بیشتر نتیجه تلاش و پشتکار خودمان است یا به بخت و اقبال و آنچه در طالعمان نوشته شده بستگی دارد؟ دیدگاه و تجربه‌تان را در بخش نظرات با ما در میان بگذارید.


برچسب‌ها: شعر غزل رشید کاکاوند

  نظرات
نظر خود را به اشتراک بگذارید
دسترسی سریع:
چهره‌ها سرگرمی ویدیو ها

ساعدنیوز در فضای مجازی
لینک کوتاه مطلب:

ویدیو ها چهره‌ها سرگرمی