به گزارش سرویس مذهبی پایگاه خبری ساعدنیوز، بسیاری از ما سالهاست که نماز میخوانیم؛ منظم، در اول وقت و با رعایت تمام آداب ظاهر. اما همیشه یک پرسش تلخ و نگرانکننده در گوشه ذهنمان میچرخد: «از کجا بدانیم این چند رکعت نمازی که هر روز میخوانیم، در تاریکی و تنهایی شب اول قبر به دادمان میرسد یا نه؟»
استاد دانشمند در یکی از سخنرانیهای خود، دست روی همین دغدغه همگانی گذاشته و پاسخی کوتاه اما تکاندهنده به آن داده است. پاسخی که معیار سنجش آن نه در عالم پس از مرگ، بلکه همینجا در زندگی روزمره ما قرار دارد.
ایشان با اشاره به آیه شریف «إِنَّ الصَّلاهَ تَنهىٰ عَنِ الفَحشاءِ وَ المُنکَرِ»، فرمول سادهای را پیش روی مخاطب میگذارد. اگر میخواهید عیار نمازی را که میخوانید بسنجید، لازم نیست تا قیامت صبر کنید. به فاصله بین نماز صبح تا نماز ظهر خود نگاه کنید!
اگر دو رکعت نماز صبحی که خواندهاید آنقدر توان و «عرضه» داشته که در فاصله چند ساعته تا ظهر، زبان شما را از غیبت، دروغ و تهمت نگه دارد، میتوانید امیدوار باشید که همان نماز در تاریکی قبر هم سپر شما در برابر فشار قبر خواهد بود.
حقیقت تلخی که استاد دانشمند بر آن دست میگذارد این است که نمیتوان صبح نماز خواند، تا ظهر دست به هر گناهی زد و سپس انتظار داشت همان نماز بیاثر، معجزهگر شب اول قبر باشد. نمازی که نتواند حریف یک دروغ یا غیبت ساده در دنیا بشود، قطعاً توانایی مقابله با فشارهای سنگین برزخ را هم نخواهد داشت.
آیا تا به حال تأثیر مستقیم نمازتان را در کنترل رفتارها و گناهان روزمره حس کردهاید؟ به نظر شما چطور میتوانیم نمازی بخوانیم که از حالت رفع تکلیف خارج شده و «باعرضه» شود؟
