شعرخوانی دل‌انگیز باران نیکراه؛ طوفانی از عشق و احساس که قلبتان را به سوی عاشقی می‌کشاند / حرف بزن حرف بزن سال هاست، تشنه ی یک صحبتِ طولانی ام + ویدئو

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، این شعر روایتِ روحی خسته از تکرار و روزمرگی است؛ روحی که سال‌ها در سکوتِ عادت‌ها زیسته و اکنون در جست‌وجوی عشقی است که بتواند همه‌چیز را دگرگون کند. شاعر با اشتیاقی سوزان به استقبالِ عشقی می‌رود که نه‌تنها آرامشِ کهنه و بی‌رنگِ زندگی‌اش را برهم بزند، بلکه بنیادِ وجودش را از نو بسازد. او می‌خواهد در آتشِ این دلدادگی بسوزد و از خاکسترِ خویش دوباره متولد شود؛ گویی تنها یک عشقِ عمیق و بی‌پروا می‌تواند او را از تنهاییِ دیرینه و سکوتِ سنگینِ سال‌های گذشته رهایی بخشد.

در جای‌جای شعر، تمنای شنیدنِ صدای محبوب موج می‌زند؛ خواهشی عاشقانه برای شکستنِ دیوارِ سکوتی که میان دو دل فاصله انداخته است. شاعر خود را به ماهی سرگشته‌ای تشبیه می‌کند که راهِ دریا را گم کرده و اکنون تمامِ امیدش به دستانِ محبوبی است که شاید او را دوباره به وسعتِ عشق بازگرداند.

با این حال، در پسِ این شورِ بی‌انتها، هراسی پنهان نیز نفس می‌کشد. شاعر در حالی که دل به این مسیرِ ناشناخته سپرده، از سرانجامِ آن نیز بیم دارد. او می‌داند که عشق می‌تواند هم نجات‌بخش باشد و هم ویرانگر؛ هم روشنی ببخشد و هم انسان را در شعله‌های خود بسوزاند. از همین رو در پایان، با لحنی صمیمی، صادقانه و اندکی مضطرب می‌پرسد که این جادهٔ پرشورِ عاشقی او را به کجا خواهد رساند؛ به وصال و رهایی، یا به حسرتی که روزی نامِ پشیمانی بر آن نهاده شود.