اصطلاح بومیان آمریکایی به طور معمول به بومی های هاوایی یا بومیان آلاسکا اشاره نمی کند.
برای اکثر مردم بومی در ایالات متحده از اصطلاح هندی آمریکایی استفاده شده، در حالی که اکثر مردم بومی کانادا را بومیان اولیه می گویند. بومیان آمریکا یا سرخ پوستان کلمه ای است که برای این افراد در هر دو کشور استفاده می شود.
ایشی که از 1860 تا 1916 زندگی می کرده است به عنوان آخرین وحشی هندی شناخته می شود. او بیشتر زندگی خود را در خارج از فرهنگ مدرن زندگی کرد. یاهی از گروه یانا در اواخر دهه 1800 به دلیل طوفان طلای کالیفرنیا منقرض شدند. او پس از مرگ خانواده اش در بیابان زندگی می کرد و در سال 1911 مجبور شد از بیابان به شهر اوروویل (Oroville) برود. بعدها او در این شهر مورد مطالعه انسان شناسان قرار گرفت.
درخت سکویا به افتخار رهبر چروکی نامیده شده زیرا به مردم بومی کمک می کرد تا بتواند الفبا را توسعه دهد.
اصطلاح هندی های آمریکا زمانی به وجود آمد که کریستف کلمب فکر می کرد در هندوستان پیاده شده است. او مردم بومی را هندی نامید.
بومیان آمریکا و بومیان اولیه افرادی بودند که به زبان آلگونکویین (Algonquian) صحبت کرده و اولین کسانی بودند که با مهاجران انگلیسی ملاقات کردند. بنابراین بسیاری از کلمات انگلیسی به این زبان وارد شده است.
نیمی از نام های ایالات متحده مانند آریزونا، کنتاکی، میسوری و … از کلمات آمریندین (Amerindian) گرفته شده است.
بسیاری از واژه های بومی آمریکایی مانند چیلی، شکلات، گوجه فرنگی، سیب زمینی و … وارد زبان انگلیسی شده است.
کلیسای مسیحی بر این باور است که بومیان آمریکا از خاورمیانه خارج شده و آن ها از قوم یهود بوده اند. بومیان آمریکایی در کتاب خود به نام مورمون (Mormon) به عنوان لامیناتس (Laminates) خوانده شده اند.
قانون شهروندی اسنایدر در سال 1924 شهروندی کامل ایالات متحده را به بومیان آمریکا اختصاص داد. این قانون به دلیل اینکه هزاران بومی آمریکایی در جنگ جهانی اول خدمت کرده بودند اعمال شد.
بومیان آمریکایی در حدود 12 هزار سال پیش از میلاد در قاره آمریکا زندگی می کرده اند. آن ها تنها یک ملت نبوده و دارای فرهنگ و زبانی غنی بوده اند. برخی از مورخان معتقد اند که مردم در بیش از 30 هزار سال پیش در آمریکای جنوبی زندگی می کرده اند.
در اوایل دهه 1600 پنج قبیله که سابقا با یکدیگر دشمن بودند کنفدراسیونی به نام ایروکی را تشکیل دادند. این یک شورا بود که برای کسانی که آن ها را انتخاب کرده بودند تصمیم می گرفتند. با این حال زنان حق داشتند تا هر عضو این شورا را بازخواست نمایند.
بنجامین فرانکلین فکر کرد که می تواند یک دولت را با ایده کنفدراسیون ایروکی تاسیس نموده تا توسط مستعمرات انگلیس استفاده شود. عقابی که در سپر ایالات متحده وجود دارد همان عقابی است که به عنوان نماد ایروکی مورد استفاده قرار گرفته بوده است.
قبایل چوکتو، چروکی، کریک، چیکاسو و سمینول، به دلیل حضور زودرس مهاجران سفیدپوست قبیله های پنج ملک شناخته می شود. آن ها به دلیل شباهت های فرهنگی خود با اروپایی ها مانند روستاها و مزارع برنامه ریزی شده متمدن تر شده و برخی از آن ها به اندازه ای ثروتمند بوده که حتی می توانستند برده داشته باشند.
یوتا بعدها به یوتس تغییر نام داد، افرادی که در دشت ها و نزدیک آبگیرها زندگی می کرده اند. اوکلاهما نیز از چوکتو اوکلاهما گرفته شده که به معنی مردم قرمز است.
در ایالات متحده و کانادا دولت ها تلاش کردند تا فرهنگ ها و هویت بومیان آمریکا را از روش های نظامی و سازمان های مدارس شبانه روزی از بین ببرند.
مردم نزپرسه (Nez Perce) به لوییس و کلارک کمک کردند تا بتوانند منطقه شمال غربی را کشف نمایند. آن ها قایق ساخته و نقشه های رودخانه ها را جم آوری کرده تا بتوانند برای رسیدن به اقیانوس آرام کمک کنند.
ساکاگاوه (Sacagawea) یک زن از لمهی شوشون (Lemhi Shoshone) بود که به عنوان مترجم و راهنما در سفر به لوییس و کلارک کمک می کرد.او بین سال های 1804 تا 1806 هزاران مایل را از داکوتای شمالی تا اقیانوس آرام طی کردند.
برخی از قبایل داربست هایی را بر روی درختان ساخته تا بتوانند مرده های خود را برای محافظت از حیوانات وحشی روی آن ها قرار دهند تا زمانی که تجزیه شوند. مردم هورون بدن مردگان خود را درون یک تابوت قرار داده و تا 12 سال بعد و زمانی که بخواهند استخوان های آن را دفن کنند، آن را در بالای یک چوب بست می گذاشتند.
بومیان آمریکایی از تیغ جوجه تیغی به عنوان برس مو استفاده می کرده اند. گاهی اوقات یک چوب به شکلی درست برس داده شده و ساییده می شود تا به صضورت مسواک مورد استفاده قرار گیرد.
ایروکی ها ذرت، لوبیا و کدو حلوایی را به عنوان سه خواهر نامگذاری کرده بودند. این ها به عنوان منبع غذایی بسیار مهمی شناخته می شده اند.
قبیله موهاکس یکی از قبایل ایروکی می باشد که مردم آن ها دوست داشتند یک طرف سر خود را کاملا تراشیده و طرف دیگر را با رنگ های روشن رنگ آمیزی نمایند.
یک فرد قدرتمند می توانسته از سر تا پای خود را با پر عقاب بپوشاند. این کار را تنها یک جنگجو می توانسته انجام دهد که شجاعت خود را در نبرد ثابت کرده باشد. پرهای عقاب که استفاده می شده است برای این افراد پر از قدرت معنوی بوده است.
زنان باردار ایروکی از خوردن لاک پشت منع می شدند تا کودکانشان شبیه به لاک پشت نشود. در جوامع ناواهو زنان باردار موهای بافته شده و حیواناتی مانند اسب را آزاد می کرده تا تولدی ایمن را برای نوزادشان ایجاد کنند.
هنگامی که یک مرد اولین بوفالو خود را می کشد، خوشمزه ترین بخش آن یعنی زبانش را می دادند. با این حال انتظار می رود که او این درخواست را رد کرده و آن را با دوستان خود به اشتراک بگذارد.
ایروکی ها یک جشن زمستانه داشتند. آن ها یک گروه کوچک از نوجوانان بوده که در اطراف روستا به آواز و رقص می پرداختند و توسط یک زن مسن تر هدایت می شدند. آن ها در جلوی خانه ها ایستاده و منتظر هدایایی بودند که برای آن ها آورده خواهند شد.
احتمالا دردناک ترین مراسم بومیان آمریکا رقص خورشید بوده که توسط مردم پلانز انجام می شده است. این جشن شامل رقصنده هایی بود که میله های تیز را در قفسه سینه خود فرو برده و خود را با طناب به درخت چوب پنبه آویزان می کرده اند. در عوض دردشان آن ها امیدوار بودند تا تعداد بوفالو ها افزایش یابند.
بومیان آمریکایی در شمال غربی مانند هایداها (Haida) توتم های (totem) چوبی را ساخته که 40 فوت ارتفاع داشته و در خارج از خانه های خود برای نشان دادن وضعیت خانواده خود نشان می دادند. این ساختار چوبی معمولا حیوانات یا پرندگانی که مخصوص خانواده بودند را نشان می دادند. چوب توتم همچنین به عنوان یادبودی برای اجداد خانواده ساخته شده است. مسیحیان به اشتباه فکر کردند که چوب های توتم مجسمه ای از خدایان بوده است.
نقاشی های شن و ماسه، دانه هایی از شن و ماسه های رنگی بوده که به صورت اشکال پیچیده ای طراحی شده و اشکال هندسی مختلفی را ایجاد می کرده است. معروفترین این نقاشی های شن و ماسه ای متعلق به بومیان جنوب غربی مانند ناواهو می باشد. آن ها این نقاشی ها را معنوی در نظر گرفته و می گویند می بایست با زندگی با احترام رفتار نمود.
جنگجویان قبیله پلینز تصور می کردند که لمس کردن دشمن در زمان یک حمله بدون اینکه در هنگام برگشت با آن ها برخوردی داشته باشید می تواند یک افتخار بزرگ محسوب شود. این به معنای یک برهم زدن ساختاری بود که موجب می شد بیشتر در معرض آسیب دشمن و از دست دادن اسب های خود قرار گیرند.
تقریبا 22 درصد از 5٫2 میلیون نفر بومیان آمریکایی در مناطق قبیله ای زندگی می کنند.
در حدود 28٫2 درصد از سرخ پوستان آمریکایی زیر خط فقر دولت فدرال زندگی می کنند.
در حدود 36 درصد از سرخ پوستان قبل از 65 سالگی با بیماری قلبی رو به رو می شوند. این میزان در مقایسه با 15 درصدی است که سفید پوستان با آن مواجه هستند.
سرخ پوستان 177 درصد بیشتر در خطر دیابت بوده، 500 درصد بیشتر احتمال دارد تا دچار بیماری سل شوند و همچنین 82 درصد بیشتر از خودکشی می میرند.
میزان مرگ و میر نوزادان بومیان آمریکا 60 درصد بیشتر از سفید پوستان می باشد.
بسیاری از زنان بومی آمریکا تیراندازان ماهر و همچنین اسب سواران توانایی بودند.
مهاجران اولیه آمریکا هزاران سال پیش از آمدن اروپایی ها اسب ها را برای تغذیه می کشتند. گسترش مجدد اسب ها توسط اروپایی ها به طور چشمگیری بر فرهنگ بومیان تاثیر گذاشت. آن ها از اسب برای سفر، شکار و جنگ استفاده می کرده اند.
بیش از 8 هزار نفر از بومیان آمریکا در طول جنگ جهانی اول خدمت کرده با اینکه آن ها شهروند ایالات متحده به شمار نمی رفتند.
بیش از 24 هزار بومی آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرده اند. یکی از قابل توجه ترین گروه های آن ها ناواهو بود. آن ها گروهی ویژه از داوطلبان بوده که یک کد مخفی غیرقابل شکست را ایجاد کردند.
آخرین نبردی که بین سرخ پوستان آمریکایی و دولت ایالات متحده رخ داد در سال 1890 در نبرد وندنی (Wounded Knee) در منطقه ای به همین نام در داکوتای جنوبی بوده است. در این نبرد حدود 300 سرخ پوست سیوکس (Sioux) کشته شدند.
کنگره ایالات متحده در سال 1830 قانون حذف سرخ پوستان را تصویب کرد. این قانون باعث شد تا آن ها مجبور شوند از شرق رودخانه می سی سی پی عقب نشینی نمایند. در سال 1838 ارتش ایالات متحده اقوام بومیان آمریکایی را مجبور ساخت تا از جورجیا تا لوئیزیانا را پیاده حرکت نمایند. این مسیر به دنباله شکاف نیز شناخته می شوند. هزاران نفر از کسانی که در این مسیر بودند در اثر بیماری، گرسنگی و یا در معرض هوای سرد جان خود را از دست دادند.
رقص شبح علاوه بر سیستم اعتقادی بومیان آمریکا در حدود سال های 1890 ظاهر شد. اعتقاد بر این بود که این رقص آیینی می تواند شیوه زندگی قدیم را همانند قبل از حضور اروپایی ها بازگرداند. در این رقص وعده بازگشت بوفالوها و برقراری ارتباط با ارواح مردگان داده می شده است. اگرچه که این آیین صلح آمیز بوده است اما مقامات ارتش انجام آن را ممنوع کرده بودند.
هنگامی که کریستوف کلمب در سال 1492 قاره جدید را کشف نمود بین 2 تا 18 میلیون سرخ پوست در آن جا زندگی می کردند. تا سال 1900 جنگ و بیماری جمعیت بومیان را به 250 هزار نفر در ایالات متحده و 100 هزار نفر در کانادا رساند.
تعداد 566 قبیله بومی آمریکایی در دولت فدرل به رسمیت شناخته شده اند. علاوه بر آن تعداد نامعلومی قبایل نیز وجود دارند که برای دولت شناخته شده نیستند.
پیش بینی می شود که در سال 2060 جمعیت سرخ پوستان آمریکا و آلاسکا به 11٫2 میلیون نفر یعنی 2٫7 درصد از جمعیت ایالات متحده برسد.
از سال 2013 تعداد 14 ایالت بیش از 100 هزار نفر سرخ پوست را در خود جای داده بودند. از جمله آن ها می توان به کالیفرنیا، اوکلاهما، آریزونا، واشنگتن، نیویورک و … اشاره کرد.
در سال 2013 ایالت هایی که بالاترین درصد آمریکایی های بومی را در خود جای داده بودند شامل آلاسکا با 14٫3 درصد، اوکلاهما با 7٫5 درصد، نیومکزیکو با 9٫1 درصد، داکوتای جنوبی با 8٫5 درصد و مونتانا با 6٫8 درصد بوده است.
تعداد خودکشی های بومیان آمریکا بیش از 3 برابر میانگین ملی ایالات متحده است. محققان عوامل بسیاری مانند فقر، بیکاری، خشونت خانوادگی، الکل و اعتیاد به مواد مخدر را از جمله دلایل آن می دانند.
جوانان بومی آمریکایی دو برابر بیشتر از هر گروه قومی دیگری قبل از 24 سالگی می میرند.
