به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، واقعاً هر چقدر این ویدیو رو میبینیم سیر نمیشیم. توی این اجرای خیرهکننده، استاد محمدرضا شجریان با اون وقار همیشگیاش نشسته و تصنیف جاودانه «با که گویم راز» رو که از غزلهای ناب حضرت سعدی هست، با تمام وجودش فریاد میزنه. کمانچه و تار هم مثل دو تا بال در کنار صدای استاد پرواز میکنن و یه فضای سنگین و در عین حال لطیف رو میسازن. از همون لحظهای که استاد دهان باز میکنه و میخونه «ای سراپا همه خوبی»، میتونی لرزش صدا و عمق احساسش رو حس کنی؛ انگار داره با تکتک کلمات سعدی زندگی میکنه و اون بغض پنهان توی شعر رو مستقیم به قلب آدم میفرسته.
به نظرم چیزی که این ویدیو رو از بقیه اجراها جدا میکنه، اون پیوند عمیقی هست که بین روح شجریان و کلام سعدی برقرار شده. استاد اینجا فقط یک خواننده نیست، بلکه مثل یک راوی دلسوخته است که داره راز دلش رو با ما در میون میذاره. تحلیل فنیاش بماند برای اساتید، اما برای ما آدمهای معمولی، تماشای میمیک صورت استاد و اون تحریرهای دقیق که انگار دارن روی بند دل آدم راه میرن، ثابت میکنه که چرا بهش میگن خسرو آواز. این اجرا یه کلاس درسِ احساسه؛ جایی که تکنیک در برابر قدرت عشق زانو میزنه و موسیقی تبدیل به یه عبادت خالصانه میشه که هیچوقت قدیمی نمیشه.
