به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در میان گنجینه بیمانند موسیقی سنتی ایران، اجرای تصنیف «ساقیا» بر اساس غزل حضرت مولانا توسط استاد محمدرضا شجریان جایگاهی ویژه و جاودانه دارد. این اجرا، فراتر از یک اثر موسیقایی، به مثابه یک تجربه عرفانی و روحانی است؛ جایی که صدای استاد با تمام وجود به شعر مولانا جان میبخشد و شنونده را به سفری درونی به سوی معشوق حقیقی میبرد. هر بار که این قطعه نواخته میشود، انگار زمان متوقف شده و روح انسان در برابر عظمت عشق الهی مطیع و تسلیم میایستد.
شعر «ساقیا» از زیباترین نمونههای غزل عرفانی مولاناست که با زبانی ساده اما بسیار عمیق، از مستی عشق، رهایی از خویشتن و رسیدن به وحدت سخن میگوید. استاد شجریان در این اجرا با استفاده استادانه از گوشههای دستگاه همایون، تحریرهای ظریف، فرودهای جانسوز و کششهای طولانی روی کلمات کلیدی مانند «مستم کن»، «از خود بِهِش» و «در آی»، عمق عرفانی شعر را به نهایت رسانده است. ترکیب شعر مولانا با آواز شجریان در این قطعه، بهگونهای است که گویی ساقی حقیقی خود مولانا را در حال ساقیگری میبینیم و صدای استاد همان می ناب الهی را به جان ما میریزد. این اجرا، یکی از معدود لحظاتی است که موسیقی و عرفان در آن بهطور کامل یکی میشوند.
