به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، حامد بهداد در سریال «دندون طلا» ساخته داوود میرباقری، فراتر از یک بازیگر صرف ظاهر میشود و با هنرنمایی چندوجهی خود، یکی از بهیادماندنیترین لحظات نمایش خانگی ایرانی را خلق میکند. بیت معروف «دل بود که بی صاحب و سرگشته و ول شد» که بخشی از یک تصنیف یا آواز غمانگیز و عاشقانه بهشمار میرود، در صدای بهداد نه تنها شنیده میشود، بلکه عمیقاً حس میشود؛ گویی این دل سرگشته، خودِ شخصیت او در آن لحظه است که با تمام وجود فریاد میزند.
بهداد در این اجرا، فقط خواننده نیست؛ او همزمان رقصندهای ظریف و بازیگری است که با حرکات بدن، حالوهوای دوره قاجار و فضای لوطیگری و عیاری را زنده میکند. ترکیب آواز سنتی با رقص و حالوهوای روحوضی، یادآور تئاتر سنتی ایرانی و نمایشهای سیاهبازی و تختحوضی است که بهداد با مهارت تمام آن را بازسازی کرده. صدای او در این سکانس، نه تقلیدی سطحی، بلکه دارای عمق و تکنیکی است که بسیاری از مخاطبان را شگفتزده کرد؛ تحریرهای نرم، فرودهای دقیق و کششهای احساسی که معمولاً از یک خواننده حرفهای انتظار میرود، اما اینجا از یک بازیگر میآید که پیشتر چنین ظرفیتی را نشان نداده بود.
این لحظه از «دندون طلا» به یکی از نمادهای ماندگار حامد بهداد تبدیل شده؛ جایی که مرز میان بازیگری و هنرهای نمایشی-موسیقی در هم میشکند. بیت «دل بود که بی صاحب و سرگشته و ول شد / غم بود که از خون جگر طالب می شد» با اجرای او، برای بسیاری از بینندگان به شعاری احساسی و نوستالژیک بدل شد که سالها بعد همچنان در شبکههای اجتماعی و کلیپها بازنشر میشود. بهداد با این هنرنمایی نشان داد که یک هنرمند کامل ایرانی میتواند همزمان در چند رشته بدرخشد و احساسی عمیق و اصیل را به مخاطب منتقل کند؛ اجرایی که هنوز هم بعد از سالها، دلها را تکان میدهد و یادآور ظرفیتهای نهفته در بازیگران نسل اوست.
