به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، سینما گاهی فراتر از یک سرگرمی، به آینهی تمامنمای دردهای یک ملت تبدیل میشود. سکانس پایانی و تکاندهنده فیلم سینمایی «آباجان» به کارگردانی هاتف علیمردانی، که بمباران خونین مدرسه بینش زنجان در دوم بهمن 1365 را روایت میکند، این روزها بار دیگر در فضای مجازی دست به دست میشود؛ اما این بار با طعمی تلختر از همیشه.
در سال 65، رژیم بعث عراق با حمله به مدارس زنجان، پیکر نیمهجان 86 دانشآموز و معلم را در زیر آوارها بر جای گذاشت. هاتف علیمردانی در «آباجان» با بازی درخشان فاطمه معتمدآریا، نه تنها یک فیلم، بلکه یک فریاد تاریخی را به تصویر کشید تا آیندگان فراموش نکنند که بر این خاک چه گذشته است.
در حالی که سالها از آن واقعه دردناک میگذشت، تراژدی دیگری در تاریخ 9 اسفند 1404، قلب ملت ایران را به درد آورد. بمباران مدرسه شجرهطیبه در شهرستان میناب توسط جنگندههای رژیم صهیونیستی، بار دیگر تصاویر هولناک فیلم آباجان را در واقعیت بازسازی کرد.
این جنایت تازه نشان داد که خوی وحشیگری در حمله به غیرنظامیان و هدف قرار دادن پناهگاههای دانشآموزی، مرزی میان رژیم بعث و رژیم صهیونیستی نمیشناسد. اگر دیروز صدام با بمبهای اهدایی غرب، رویاهای کودکان زنجانی را به خاک و خون کشید، امروز رژیم صهیونیستی با همان متد، دانشآموزان مینابی را هدف قرار داده است.
فیلم «آباجان» یادآور این حقیقت است که جنگ تنها در خط مقدم نیست؛ جنگ در نیمکتهای چوبی مدرسه و در نگاه منتظر مادرانی است که فرزندانشان را برای "تعلیم" فرستادند و "پیکر" تحویل گرفتند. امروز، داغ مدرسه شجرهطیبه میناب، امتداد همان زخمی است که در مدرسه بینش زنجان بر پیکره ایران وارد شد؛ زخمی که سینما وظیفه دارد آن را فریاد بزند تا وجدانهای بیدار جهان، این جنایات سازمانیافته علیه بشریت را فراموش نکنند.
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
